شمارهٔ ۱۷۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از عشق و وجود محبوب در دل و جان خود سخن می‌گوید. او محبوب را در درون خود به مانند جان می‌بیند که در سینه‌اش پنهان شده است. شاعر احساس می‌کند که حتی در سختی و بی‌قراری، محبوبش همچنان در دلش حضور دارد و باعث شادی و خنده‌اش می‌شود. او نگران دوری محبوب از خود است و در پایان به جدایی و عشق‌کشی اشاره می‌کند که در درگاه محبوب انتظار می‌کشد. به طور کلی، این شعر بیانگر شدت عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوقش است.
ای در دل من چو جان نشستهدر سینه درون نهان نشسته
هوش مصنوعی: ای تو که در دل من مانند جانم نشستهای و در دل پنهان شدهای.
بالات که راست کرده تیری ستتیری ست به مغز جان نشسته
هوش مصنوعی: در بالای تو چیزی مانند تیر است که به عمق جان نفوذ کرده است.
من رفتن جان چگونه خواهمتو شوخ چو در میان نشسته
هوش مصنوعی: من چطور میتوانم بدون تو از اینجا بروم، زمانی که تو با آن همه شوخی و لطافت در کنارم نشستهای؟
جان بر لبم آمد و نرفتهتا نام تو بر زبان نشسته
هوش مصنوعی: جانم به لبم رسیده، اما هنوز نام تو را بر زبان نیاوردهام.
من غرقه و دست و پا زنان، وایمی خند تو بر کران نشسته
هوش مصنوعی: من در عمق مشکلات غرق شدهام و در حال تلاش برای نجات خود هستم، در حالی که تو با خنده و آرامش بر کناری نشستهای.
ای خاک، به زاریم مکن دورگردی ست بر آستان نشسته
هوش مصنوعی: ای خاک، مرا در زاری و غم خود غرق نکن، زیرا که یک گرد و غبار بر درگاه نشسته است.
عشاق کشی چو بر در تستخسرو به امید آن نشسته
هوش مصنوعی: عشاقی که به خاطر تو جان میدهند، مانند نخسه به امید رسیدن به عشق تو در درگاهت نشستهاند.