شمارهٔ ۱۷۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و دردهای خود سخن می‌گوید. او به رابطه‌ای که با معشوق دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه به او نزدیک است، اما در عذاب است. این عذاب گاهی به شکل درد و گاهی به شکل انتقاد از خود بروز می‌کند. او همچنین از بی‌اعتنایی ظالمی می‌گوید که به درد او توجهی ندارد. در نهایت، شاعر به جستجوی آرامش و فرار از دردها اشاره می‌کند و می‌خواهد از غم و اندوه خود رهایی یابد.
روزی به لاغ گفتم کت نسبتی ست با مهمن بد لست حیا من شدة الندامه
هوش مصنوعی: روزی به دوستانم گفتم که ارتباطی با معشوقم دارم، اما این موضوع باعث شرمندگی و پشیمانیام شده است.
گاهی کشد به تیغم، گاهی زند به تیرمفی کل ما یعری حلافنا ادامه
هوش مصنوعی: گاهی به شمشیرم حمله می‌کند، گاهی با تیر به من آسیب میزند، در هر چیزی که ما را عریان کند.
چون حال خویش گویم با ظالمی که پیششلم تعتبر حدیثی والعجم فی التهامه
هوش مصنوعی: وقتی حال خود را برای ظالمی تعریف میکنم که به حرفهایم توجهی ندارد و همچنان در دنیای خودش غرق است.
ماییم و کعبه جان مردن به وادی غموالله فر منی یا طالب السلامه
هوش مصنوعی: ما در دنیایی داریم که چون کعبه جان ماست، در حالی که غم و اندوه ما را فراگرفته است. سوگند به خدا، ای کسی که در جستجوی آرامش هستی، فرار برای من وجود ندارد.
خسرو ز طعن ترسی، اینجاست بازی جانبالحیف لحقه من خافه ملامه
هوش مصنوعی: خسرو از انتقادها میترسد، در این موقعیت جانش به خطر افتاده است؛ در واقع کسی که از توبیخ دیگران میترسد، در موقعیت دشواری قرار دارد.