شمارهٔ ۱۷۶۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و عاطفه شدید شاعر است. او از گل (نماد معشوق) می‌خواهد که در آغوشش نرمی و لطافت را حس کند و به رنگ خون دلش پی ببرد. شاعر به سوختگی جگر لاله اشاره می‌کند که نشان‌دهنده درد و رنج اوست. احساسات عمیق و سوزان او بر دل سنگین شده و او را در حال مستی و بی‌توجهی به گذشته نشان می‌دهد. در نهایت، او به گریه و اشک‌هایش اشاره دارد که باعث زنگ زدگی مژه‌هایش شده است. از این طریق، شاعر درد و رنج خود را به زیبایی به تصویر می‌کشد.
ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفتهکز خون دلت پیرهنت رنگ گرفته
هوش مصنوعی: ای گل زیبایی که در آغوشم به شدت فشردهای، بدان که لباس تو از رنگ دل غمگین تو نقش بسته است.
آن سوختگی جگر لاله ازان استکز آه من آتش به دل سنگ گرفته
هوش مصنوعی: سوزش جگر گل لاله ناشی از این است که آه من آتش را در دل سنگ ایجاد کرده است.
تا دست تظلم نزند کس به عنانشتن داده به مستی و عنان تنگ گرفته
هوش مصنوعی: هرگز کسی به کمک و حمایت از او نخواهد آمد و او با رضایت به غرق شدن در مستی و بیخیالی پرداخته و کنترل خود را از دست داده است.
از سوزن زنگار گرفته بشناسدبس کز نم گریه مژه ام زنگ گرفته
هوش مصنوعی: از نشانههای کوچکی که نشانه زنگزدگی است، میتوان فهمید که چقدر اشکهای من باعث شده مژههایم آسیب ببینند.