شمارهٔ ۱۷۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به زیبایی و جذابیت لبی اشاره دارد که شکرینی آن به شهر می‌ماند. او از تأثیر عشق و زیبایی بر دل و جان سخن می‌گوید، به طوری که لب لعلین او روح را آرامش می‌بخشد. قند و گلاب به عنوان نمادهای عشق و لذت در نظر گرفته شده‌اند. همچنین شاعر به عواطف عمیق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که یاد و خط معشوق همچنان داغی قدیمی را تازه می‌سازد.
ای لبت شهر پر شکر کردهلاله را داغ بر جگر کرده
هوش مصنوعی: لبانت مانند شکر است و زیباییات مانند لاله، ولی با این حال، دلتنگی و غم، بر دل من سنگینی می‌کند.
خط سبزت به گرد چشمه نوشسر از آب حیات بر کرده
هوش مصنوعی: خط سبزت مانند نشانی است که از چشمهی حیات نشأت میگیرد و به وضوح در برکات زندگی و جوانی نمایان است.
لب لعلت ز بهر راحت روحقند را با گلاب تر کرده
هوش مصنوعی: لبهای سرخ و زیبايت به خاطر خوشی روح، قند را با گلاب معطر کردهاند.
رفته از دیده در جگر تیرتوز ره دل به جان گذر کرده
هوش مصنوعی: غیبتت در دل مانند تیر می‌ماند و از مسیر عشق به جان من نفوذ کرده است.
خم و پیچ خط تو خسرو راداغ دیرینه تازه تر کرده
هوش مصنوعی: خم و پیچی که در خط تو وجود دارد، احساسات و یادهای قدیمی را در دل خسرو تازه کرده است.