شمارهٔ ۱۷۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خوش‌رویی و جذابیت فردی اشاره دارد که با لبخند خود دل‌ها را شاد می‌کند و گره‌های عاطفی را می‌گشاید. او به عمق کلام و تأثیر آن بر زندگی انسانی اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که روح انسان نیاز به لذت و آرامش دارد. همچنین، شاعر به کینه‌ورزی‌ها و خط و خطوطی که بر روابط انسانی کشیده می‌شود، اشاره می‌کند و درخواست کمک و فریاد از شخصیتی به نام خسرو را مطرح می‌کند که در شب‌ها به او ندا می‌دهد. به‌طور کلی، شعر به زیبایی‌های انسانی و تأثیر کلام بر دل‌ها و روابط پرداخته است.
تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده ایاز دل بسی گره که به دندان گشوده ای
هوش مصنوعی: تو در هر جا که دستی به لبخند زدهای، شادی را به دیگران هدیه دادهای و از دل خود به خاطر درد و غمهایی که داری، گرهای که در دل نشسته است را به نمایش گذاشتهای.
آب حیات می رودت در سخن که لبگویی ره آب چشمه حیوان گشوده ای
هوش مصنوعی: آب حیات از زبان تو جاری می‌شود، چرا که با گفتارت راهی به سوی آب چشمه حیات پیدا کردهای.
ما چون زییم بیش که از بهر جان مامستی و خوی چکان و گریبان گشوده ای
هوش مصنوعی: ما بیشتر از آنکه برای جان خود زندگی کنیم، به خاطر خوشی و شادابی و آزاد بودن از قید و بندها زندگی میکنیم.
هست از برای کینه ما خط کشیدنتمضمون نهان مدار که عنوان گشوده ای
هوش مصنوعی: برای دشمنی ما تو مرز و خطی ترسیم کردی، پس موضوع پنهانی را نادیده بگیر، زیرا تو خود را معرفی کردهای.
فریاد رس مرا و ز فریاد وارهانشخسرو که هر شبی ز وی افغان گشوده ای
هوش مصنوعی: به من کمک کن و مرا از درد و زجر نجات بده، ای خسرو! چون هر شب از غصه و اندوه تو نالهای سر میزنم.