شمارهٔ ۱۸۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دوری و جدایی، عشق و longing است. شاعر با حسرت و افسوس از دوری معشوقش صحبت می‌کند و می‌گوید دلش همچنان درگیر عشق اوست، حتی وقتی بار سنگینی بر دوشش است. او به وضعیت ناامیدکننده خود اشاره می‌کند و از مرگ و جدایی می‌ترسد. با وصف شاعرانه‌ای از تأثیرات ناشی از فقدان معشوق، به جستجوی او در بیابان‌های تاریک و پر غبار می‌پردازد و در نهایت به تصویر کشیدن ملاقات و دیدار دوباره‌ای می‌انجامد. شاعر از شتر و محمل به عنوان نمادهایی از سفر و جدایی استفاده می‌کند و از تهدید مرگ در اثر فاصله بیان می‌کند.
شتربانا، دمی محمل میارایرها کن تا ببوسم ناقه را پای
هوش مصنوعی: ای شتربان، لحظاتی مهمانان را آماده کن تا من بتوانم پای ناقه را ببوسم و او را رها کنم.
نهادند آشنایان بار بر دلدلم رفته ست و بارش ماند بر جای
هوش مصنوعی: آشنایان بر دل من بار سنگینی گذاشتند، در حالی که دل من از این بار خالی شده است، اما بار آن هنوز بر جای خودش باقی مانده است.
روان شد محمل و جانم به دنبالجرس می نالد و من می کنم وای
هوش مصنوعی: کله زومر و حال من در پی صدای زنگ مینالد و من به حال خودم افسوس میخورم.
ندیدم ره چو غایب شد ز چشممغبار بختیان دشت پیمای
هوش مصنوعی: وقتی که او از نظرم دور شد، دیگر نمیتوانستم راه را ببینم و غم و ناامیدی بر دلم چیره شده بود.
تو، ای کت بر شتر آب حیات استبه وادی تشنه می میرم، ببخشای
هوش مصنوعی: تو، ای کت (شتر آب حیات) در سرزمین تشنه، باعث میشوی که من از شدت عطش بمیرم، پس مرا ببخش.
بیابان پیش چشمم گشت تاریکمه محمل نشینم، پرده بگشای
هوش مصنوعی: بیابان در جلوی چشمانم به تاریکی فرو رفته است. ای ماه که در آن سفر میکنی، پرده را کنار بزن تا نور تو را ببینم.
دلم چون همرهش شد گویش، ای بادکه جان هم می رسد، تعجیل منمای
هوش مصنوعی: دل من وقتی با او همصحبت شد، ای باد، که جان نیز با آن همراه است، عجله نکن.
خوشی بر مردنم آخر نیارمبدین دوری همم منزل مفرمای
هوش مصنوعی: من در نهایت نمیتوانم به خاطر این دوریات خوشی را بر مرگم بیاورم؛ پس مرا به خانهام نبر.
رسید آن ماه چون خسرو به منزلتو ره می بین و رو بر خاک می سای
هوش مصنوعی: آن ماه که مانند خسرو به خانهات رسیده است، به راهی نگاه می‌کند و چهرهاش را بر خاک میسایید.