شمارهٔ ۱۸۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و جاذبه‌هایی که باد و نسیم به همراه دارند پرداخته است. شاعر از باد می‌خواهد تا در مسیر خود بوی خوشی را به همراه بیاورد و به او بگوید که کجا می‌رود. گل‌ها و شکوفه‌ها در دامن خاک باد، جستجوی زیبایی‌های نیک را نشان می‌دهند. شاعر از باد می‌خواهد تا بگوید کجا بوی خوشی را که همراه دارد به باغ می‌کشاند و دل‌ها را شاد می‌کند. در نهایت، درد و تنهایی عشق به تصویر کشیده شده و به تشنگی و longing برای وصال اشاره می‌شود.
ای باد باز بر سر کوی که می روی؟بوی که رهبرت شد و سوی که می روی؟
هوش مصنوعی: ای باد، به کدام کوی و در کجا میروی؟ بوی کدام محبوب تو را هدایت می‌کند و به کدام سمت میروی؟
چندان گل و شکوفه که هستند خاک پاتدر جستجوی روی نکوی که می روی؟
هوش مصنوعی: بسیاری از گل‌ها و شکوفه‌ها در اطراف تو وجود دارند، اما خاک زیر پای تو همچنان در تلاش است تا چهره زیبایت را ببیند.
با این نسیم خوش که تو داری به بوستانجایی دگر بگو که به بوی که می روی؟
هوش مصنوعی: با این نسیم دلکش که تو به همراه داری، به باغی دیگر اشاره کن و بگو که به کدام عطر و بویی میروی؟
زینگونه کز تو طره سنبل معطر استتو بهر بوی کردن بوی که می روی
هوش مصنوعی: به این شکل که موهای معطر تو مانند سنبل خوشبو است، تو برای خودت بویی را برمیگزینی که در حال حرکت هستی.
خوش می شود دلت که گذر می کنی به باغدانی به گرد گلبن روی که می روی؟
هوش مصنوعی: وقتی از کنار باغ عبور میکنی و به گل‌ها نگاه میکنی، آیا دلات شاد می‌شود و از زیبایی آنها لذت میبری؟
آنجا روی مگر که جهانی اسیر دلدر کوی تو روان، تو به کوی که می روی؟
هوش مصنوعی: آیا تو به جایی میروی که همه ی عالم در عشق تو اسیرند و در خیابان تو در حال حرکتند؟
خسرو ز تشنگی بیابان هجر سوختای آب زندگی، تو به جوی که می روی
هوش مصنوعی: خسرو از شدت تشنگی و دوری معشوق، در حال سوختن است. ای آب زندگی، تو به جویی که در آن جاری هستی، برو.