شمارهٔ ۱۸۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌پرسد آیا هیچ چیزی مانند زیبایی او وجود دارد؟ او به شیرینی لبان معشوق و تناسب اندام او اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ چیز مانند این زیبایی در جهان نیست. شاعر همچنین زیبایی او را با شمع، طوطی و ماه مقایسه می‌کند و در نهایت به عمق احساس عشق خود مانند دریا اشاره می‌کند. به‌طور کلی، این شعر تجلی عشق و زیبایی است که فقط در وجود معشوق قابل مشاهده است.
هیچ شکر چو آن دهان دیدی؟هیچ تنگ شکر چو آن دیدی؟
هوش مصنوعی: هیچ زمان دهانی مانند آن را با شیرینی ندیدی؟ هیچ ظرف شکر تنگی را مانند آن ندیدی؟
این زمانت که در کنار آمدجز کمر هیچ در میان دیدی؟
هوش مصنوعی: در این زمان که در کنار هم هستید، جز خودتان، هیچ چیز دیگری در میان نمیبینید؟
در چمن همچو شمع مجلس ماطوطی آتشین زبان دیدی؟
هوش مصنوعی: در میان چمن، مانند شمعی که در مجلس روشنی میبخشد، طوطیای را دیدی که به زیبایی و با صدای دلنشین صحبت می‌کند؟
در سخن جز شراب آتش فامز آب آتش نشان نشان دیدی؟
هوش مصنوعی: آیا در کلام جز شراب، که رنگش شبیه آتش است و نشانی از آب آتشنشان دارد، چیزی دیدهای؟
راستی را شمایل قد اوهیچ در سرو بوستان دیدی؟
هوش مصنوعی: آیا تا به حال از زیبایی و قامت او که مانند سرو در باغ است، چیزی دیدهاید؟
پرتو روی او بگو روشنهیچ در ماه آسمان دیدی؟
هوش مصنوعی: آیا تاکنون نوری که از چهره او میتابد را در ماه آسمان دیدهای؟
همچو غرقاب عشق او، خسروهیچ دریای بیکران دیدی؟
هوش مصنوعی: آیا تا به حال دریای بیکرانی را دیدهای که در عمق عشق او غرق شده باشد؟