شمارهٔ ۱۹۳۳
هوش مصنوعی: این شعر از غزل‌های شاعر نشان‌دهندهٔ عشق و درد جدایی است. نویسنده با توصیف چشمان معشوق و تأثیرش بر زندگی‌اش، به غم و احساس تنهایی خود اشاره می‌کند. او از درد و آلامی که ناشی از دوری محبوب است صحبت می‌کند و از سختی‌هایی که در این مسیر کشیده می‌شود، می‌گوید. شاعر به فضای بیداری و دلتنگی خود اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که معشوقش به او نزدیک‌تر شود. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگر عشق واقعی باشد، نباید آزاردهنده باشد.
گر چشم من در روی آن خورشید رخسار آمدیآخر شب امید را صبحی پدیدار آمدی
هوش مصنوعی: اگر چشمان من به چهرهی آن خورشید زیبا مینگریست، بالاخره در انتهای شب، امیدی به روشنایی صبح طلوع میکرد.
تا کی دوم چون بیخودی در کویت ار بختم بدییا پای در سنگ آمدی یا سر به دیوار آمدی
هوش مصنوعی: تا کی باید بیهدف و بدون اختیار در کوی تو سرگردان بگردم؟ آیا بخت بد من سبب شده که یا به چیزی برخورد کنم یا به دیوار بخورم؟
گر دوست بودی یار من، کی خواستی آزار من؟آسان گرفتی کار من، هر چند دشوار آمدی
هوش مصنوعی: اگر دوستی میسودی یار من، دیگر چه نیازی به آزار من بود؟ تو کار من را آسان گرفتی، هرچند که به نظر میرسید دشوار است.
پشت من از غم گشت خم، کز بخت بنمودی ستمهرگز چنین خاری ز غم بر جان غمخوار آمدی؟
هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوهی که به من روی آورده، کمرم خم شده است. از آن بخت بد و ظلمی که بر من رفته، هرگز چنین زخم و رنجی بر جان کسی که غم را احساس می‌کند، نداشتهای؟
دردی که دارم در نهان کز یار جستی کس نشانهر موی من گشتی زبان، یک یک به گفتار آمدی
هوش مصنوعی: دردی که در دل دارم، پنهان است و هیچ کس از یار نشانهای نمیتواند بیابد. هر رشته موی من خود به خود یک سخن است، و تو به تدریج با هر یک از آنها صحبت کردی.
تا کی ز بیداری مرا باشد دو دیده در هواای کاش! تیری از سما بر چشم بیدار آمدی
هوش مصنوعی: چقدر باید بیدار بمانم؟ ای کاش تیری از آسمان به چشمم میخورد و خوابم میکرد!
خسرو چنان گشت از سخن، کاندر میان انجمناز دوست در گفتی سخن، دشمن به گفتار آمدی
هوش مصنوعی: خسرو چنان تحت تأثیر قرار گرفت که وقتی در جمع دوستان صحبت کرد، ناگهان دشمن هم با حرفهایش وارد گفتگو شد.