شمارهٔ ۱۹۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از بوی خوش زلف او و تأثیرات دل‌انگیز آن بر خود می‌گوید. او به نرمی و لطافت معشوقه‌اش مانند گل در باغ اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با هر اشاره‌ای از او، همه چیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد. همچنین، شاعر از غم و تنهایی‌اش در غیاب معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که توجه کند و به او نزدیک شود، زیرا دوری او برایش بسیار سخت است. در پایان، به لبخند او اشاره کرده و از خواص تسکین‌دهنده‌اش برای دردهایش سخن می‌گوید.
ای ز زلف تو مشک تر بوییوز میان تو تا عدم مویی
هوش مصنوعی: ای کسی که زلفهایت بوی مشک را بیشتر میدهد و از بین تو تا عدم، مویی وجود دارد.
گل ز تو نرم شد چنان که به باغنرمیی می کند به هر تویی
هوش مصنوعی: گل به خاطر تو نرم و لطیف شد، مانند لطافت و نرمی که به هنگام حضور تو در باغ احساس میشود.
ماه نو گردد از تو زیر و زبرگر اشارت کنی به ابرویی
هوش مصنوعی: اگر به ابرویت اشاره‌ای کنی، زیباییات میتواند تمام دنیا را دگرگون کند.
پیش چوگان زلفت از سر حالسر زده می رویم چون گویی
هوش مصنوعی: با موهای مجذوبکنندهات به پیش میرویم، انگار که در حال بازی و نشاط هستیم.
چند جا خویش را کنم قربانکت نبیند کسی ز هر سویی
هوش مصنوعی: من چند بار باید خود را فدای دیگران کنم تا کسی از هر سو به من توجه کند؟
یار من رو متاب یا بنمایجای دیگر چو روی خود رویی
هوش مصنوعی: دوست من، برگردان چهرهات را به سمت دیگری نکن، زیرا وقتی رویت را مینگرم، نمیتوانم از زیباییات غافل شوم.
پهلوی من نشین که بی تو شبیبر زمینم نسود پهلویی
هوش مصنوعی: کنار من ننشین که بدون تو شبها بر روی زمین راحت نیستم و نمیتوانم آرامش داشته باشم.
خنده ای کن که بی خیال لبتدرد خسرو ندید دارویی
هوش مصنوعی: با یک لبخند ساده، تمام غمها و مشکلاتت را فراموش کن و اجازه نده که دلتنگیها تو را ناراحت کنند.