پروانه و شمع
هوش مصنوعی: شعر به احساسات عاشقانه و شعله‌های محبت اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری از آتش و شمع، به شدت عشق و دلتنگی‌اش می‌پردازد. او به توصیف عشق‌اش همچون آتش‌ای می‌پردازد که روح و جانش را می‌سوزاند و در عین حال به زیبایی‌های پرستش و جستجو در عشق اشاره می‌کند. در نهایت، بیانگر این است که این عشق، جدا از هر درد و رنج، فضایی مقدس و الهی دارد.
برق اولمادی ” قیزیم گئجه یاندیردی لاله نیپروانه نین ” اودم ده باخیر دیم اداسینه
برق نیامد. دخترم شب لاله و پروانهاش را سوزاند. در آن دم به ادایش مینگرد.
گؤردوم طواف کعبه ده یاندیقجا یالواریرسؤیلور : دؤزوم نه قدر بو عشقین جفاسینه ؟
دیدم در گرد کعبه میسوزد و التماس می‌کند. میگوید: چقدر در جفای این عشق شکیبایی کنم؟
یا بو حجاب شیشه نی قالدیرکی صاورولومیا سوندوروب بو فتنه نی ” باتما عزاسینه !
یا این شیشهٔ حجاب را بردار تا برسم یا این فتنه را خاموش کن و در عزایش غرقم نکن.
باخدیم کی شمع سؤیله دی : ای عشقه مدعی !عاشق هاچان اولوب یئته اؤز مدعا سینه ؟
دیدم که شمع گفت: ای مدعی عشق! عاشق تا کی پای ادعایش میایستد؟
بیر یار مه لقادی بیزی بئیله یاندیرانصبر ائیله یاندیران دا چاتار اؤز جزاسینه “
یک یار مهرو ما را این گونه می‌سوزاند. صبر کن که او نیز به سزایش میرسد.
اما بو عشقی آتشی عرشیدی ” جاندادیرقوی یاندیریب خودینی یئتیرسین خداسینه
اما این آتش عشق از عرش است. در جان است. بگذار خود را بسوزاند تا به خدایش برسد.