غزل شمارهٔ ۲۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و لطف‌های بی‌پایان او اشاره دارد. شاعر از نعمت‌ها و بخشش‌های الهی مانند عفو، پوشاندن عیب‌ها و آرامش روح سخن می‌گوید. او به وفاداری و کرم خداوند اشاره کرده و از او درخواست می‌کند که در حال گرسنگی و غم‌ها یاری‌اش کند. در نهایت، شاعر به عشق و شوقی که خداوند به او عطا کرده، تاکید می‌کند. همه این‌ها نشان‌دهنده عمق احساسات و نیازهای انسانی به رحمت و محبت الهی است.
کم عطا یا اعطیت من عطا یاک فزدکم هدایا اهدیت من عطا یاک فزد
هوش مصنوعی: عطای تو در مقایسه با من کم است، ای بخشنده، هر هدیهای که به من دادهای ناچیز است.
کم خطایای غفرت کم مساوی سترتکم لسؤای صبرت من عطا یاک فزد
هوش مصنوعی: درباره کمبود اشتباهات من و پوششدهیهای تو، و درباره کم بودن بدیها و صبر من، ای بخشنده، بیشتر بر من عطا کن.
جرمها بخشیدهٔ و عیب‌ها پوشیدهٔدر وفا کوشیدهٔ من عطا یاک فزد
هوش مصنوعی: من به خاطر وفایم، گناهانم را بخشیدهام و نقصهایم را پنهان کردهام. ای کسی که به من عطا میکنی، پس از من بگذر.
عفوها فرمودهٔ لطف‌ها بنمودهٔدر کرم افزودهٔ من عطا یاک فزد
هوش مصنوعی: ببخشید و لطفی که انجام دادهاید، نشان از بزرگی و بخشش شماست. من از این کرم و نیکیهای شما بهرهمند شوم یا به من اضافه شود.
طعم عرفان دادهٔ ذوق ایمان دادهٔداد احسان دادهٔ من عطا یاک فزد
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی احساساتی را توصیف می‌کند که از تجربیات عرفانی و ایمانی ناشی میشوند. فرد به طعم معنوی و شادیای اشاره می‌کند که از بخشش و احسان به دیگران به دست آمده است و در نهایت از قدرت و نعمتهایی که دریافت کرده، سخن می‌گوید. این احساسات با عمیقترین لذتهای زندگی پیوند خورده و نشاندهندهٔ ارتباط عمیق انسان با خدا و دیگران است.
آفریدی به کرم پروریدی به نعممگذارم در غم من عطا یاک فزد
هوش مصنوعی: خداوندی که مرا خلق کرده و با نعمتهایش پرورش داده، نمیگذارم که در غم و اندوه من بماند، پس یا به من عطا کن یا بر نعمتهایم بیفزا.
فیض را گر دادهٔ شوق بیحد دادهٔعشق سرمد دادهٔ من عطایاک فزد
هوش مصنوعی: اگر فیض و برکت را به خاطر شوق بیحد و عشق جاودانهات به من بخشیدهای، پس عطایای تو بر من چقدر زیاد است.