غزل شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به حسی از درد و longing نسبت به یار و عشق می‌پردازد. شاعر آرزو می‌کند که کاش سینه‌اش دری داشت تا یار از رنج او خبر دار شود و یا حداقل دلش صبوری برای تحمل این دوری داشته باشد. او از عمر خود می‌گوید که در غم جدایی گذشته و کاش نتیجه‌ای از محبتش به دست می‌آمد. شاعر همچنان افسوس می‌خورد که دلش به این سوز و آه می‌سوزد و دعاهایش بی‌اثرند. در نهایت، او به این فکر می‌افتد که اگر یار از حال او باخبر باشد، شاید حالش بهتر شود و راز دلش را با دیگران در میان نگذارد. این شعر به وضوح نشان‌دهنده غم و انتظار شاعر برای وصال یار است.
ای کاش که این سینه دری داشته باشدتا یار ز دردم خبری داشته باشد
هوش مصنوعی: ای کاش این دل من جایی برای ابراز احساسات داشته باشد تا معشوق از دردهای من باخبر شود.
یا با دل ما صبر سری داشته باشدیا رحم بر آن دل گذری داشته باشد
هوش مصنوعی: یا اینکه دل ما با صبری عمیق و پنهانی در کنار باشد، یا اینکه رحمتی از سوی آن دل بر ما نازل شود.
تا کی گذرد عمر کسی در غم هجرانفرخنده شبی کان سحری داشته باشد
هوش مصنوعی: چقدر طول میکشد که انسان در اندوه جدایی بماند در حالی که شبی خوشحال بوده و سحرگاهی زیبا را تجربه کرده است؟
شد عمر گرانمایه ما صرف محبتای کاش که آخر ثمری داشته باشد
هوش مصنوعی: عمر باارزش ما به عشق و محبت گذشت، ای کاش در پایان نتیجه‌ای خوب و قابل توجه به همراه داشته باشد.
سوزیم بیک آه زمین را و زمان راگر دود دل ما شرری داشته باشد
هوش مصنوعی: اگر دل ما آتشین و پر از درد باشد، آنقدر میسوزیم که هم زمین و هم زمان را تحت تأثیر قرار میدهیم.
بر داشتم‌ام شب همه شب دست تضرعای کاش دعاها اثری داشته باشد
هوش مصنوعی: در طول شب، با دلی پر از درخواست و نیایش، دستانم را به سوی آسمان بلند کردهام و آرزو میکنم که دعاهایم نتیجه‌ای داشته باشد.
گردد قدم ار رنجه کنی جانب عشاقخاک قدمت هر که سری داشته باشد
هوش مصنوعی: اگر قدمی برداری و به سوی عاشقان بروی، خاک زیر پایت به خاطر محبتی که داری، برای هر کسی که سر و سروی داشته باشد، ارزشمند خواهد بود.
در بوم دل از هجر تو بس خار که کشتمبو کز گل وصل تو بری داشته باشد
هوش مصنوعی: در قلبم از دوری تو، خاری را پرورش دادهام که هیچ گلی از پیوند تو نتواند داشته باشد.
راز دل خود فیض به بیگانه نگویدگر یار ز حالش خبری داشته باشد
هوش مصنوعی: دل خود را هرگز به دیگران نمیسپارد، حتی اگر یار از حالش باخبر باشد.