غزل شمارهٔ ۴۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به تفاوت دیدگاه‌های زاهد و عارف اشاره دارد. زاهد به دنبال لذت‌های دنیوی و عافیت است، اما عارف عاشق، لذت را در زحمت و دشواری‌ها می‌یابد. زاهد از موارد خوشایند مانند ریاست و عافیت صحبت می‌کند، در حالی که عارف از درد و رنج به عنوان لذتی که برایش ارزشمند است، یاد می‌کند. او اشک و خون را به شیر و شراب ترجیح می‌دهد و در نهایت به زاهدان توصیه می‌کند که در عشق با عاشقان جدال نکنند، زیرا عشق برای آنها یک تجربه واقعی و دلنشین است.
زاهد گر ترا ریاست لذیذمن دلداده را هواست لذیذ
هوش مصنوعی: اگر زاهد به ریاست و مقام بخواهد، منِ دلداده فقط خواهان لذت و عشق هستم.
گر ترا عافیت بود مطلوبمن دیوانه را بلاست لذیذ
هوش مصنوعی: اگر تو صحت و سلامتی را بخواهی، من دیوانه را به درد و رنج عشق دلخواه است.
گر ترا جوی شیر خوش آیدنزد من اشک بی‌بهاست لذیذ
هوش مصنوعی: اگر برایت شیر خوشمزه و لذتبخش جذاب است، برای من اشک بیارزش و بیمزه است.
گر تو با جوی خمر خوش داریمر مرا خون دیدهاست لذیذ
هوش مصنوعی: اگر تو از نوشیدن شراب لذت میبری، من هم از دیدن خون لذت میبرم.
گر ترا انگبین دهد لذتحرف شیرین او مراست لذیذ
هوش مصنوعی: اگر برای تو عسل لذتبخش باشد، حرف شیرین او برای من هم شیرینی دارد.
گر تو حور و قصور میخواهیعاشقانرا ازو لقاست لذیذ
هوش مصنوعی: اگر به دنبال زیبایی و خوشی هستی، باید بدان که لذت واقعی در دیدار عاشقان نهفته است.
فیض با زاهدان جدال مکنعشق نزد خسان کجاست لذیذ
هوش مصنوعی: با زاهدان تفاوت نگذار و درگیر نشو. عشق در دل انسانهای پست و از خود راضی، کجا شیرین و لذتبخش است؟