غزل شمارهٔ ۵۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از اشتباهات خود در زندگی صحبت می‌کند و به نوعی از سردرگمی در انتخاب مسیر و هدایت می‌گوید. او به این نکته اشاره دارد که به جای پیروی از عقل و راه صحیح، تحت تأثیر هوای نفس و وسوسه‌ها قرار گرفته و دلش را به چیزهای بی‌ارزش بسته است. شاعر احساس می‌کند که بارها به اشتباه در مسیر نادرست حرکت کرده و هیچ‌کس هم نتوانسته او را راهنمایی کند. او در پایان از خداوند طلب می‌کند که دوباره در این مسیر راه راست را به او نشان دهد و از اشتباهاتش درس بگیرد.
روی دل سوی هوا کردم غلطجاده در راه خدا کردم غلط
هوش مصنوعی: من به دل خود نگاه کردم و متوجه شدم که در مسیر زندگی، مسیر را اشتباه رفتهام و در تلاش برای راه راست و رسیدن به خدا، دچار اشتباه شدم.
چشم عقلم بود و بستم کاشگیکور بودم از عما کردم غلط
هوش مصنوعی: چشم من عقل و فهمم بود، اما کاش کور بودم و از نادانی کار اشتباهی کردم.
یا گمان بردم هوا هم رهبریسترهزنی را رهنما کردم غلط
هوش مصنوعی: گمان کردم که هوا هم به عنوان یک رهبر میتواند به من کمک کند، اما در واقع اشتباه کردم و نتوانستم درست انتخاب کنم.
دل نمیبایست بستن در هوادل چو بستم در هوا کردم غلط
هوش مصنوعی: دل نباید در خیال و آرزوها گرفتار شود، اما وقتی دل را در این دنیای نامعلوم محصور کردم، اشتباه کردم.
کاشکی یکبار بودی یا دو باراندرین ره بارها کردم غلط
هوش مصنوعی: کاش یک یا دو بار در این مسیر قدم میزدی، که من بارها اشتباه کردهام.
کاشکی یک یا دو جا بودی غلطگام و گام و جابجا کردم غلط
هوش مصنوعی: ای کاش در یک یا دو نقطه بودی، تا بتوانم قدم به قدم حرکت کنم و اشتباهاتم را اصلاح کنم.
هیچ کس با من نمیگوید درستکز کجا این راه را کردم غلط
هوش مصنوعی: هیچ‌کس با من صحبت نمیکند تا بگوید که چرا و چگونه این راه را به اشتباه آمدم.
ای عزیزان روز روشن راه راستچشم بینا از کجا کردم غلط
هوش مصنوعی: ای دوستان، در روشنی روز وقتی که چشمان بیدار به راه راست نگاه میکنند، من از کجا به اشتباه رفتم؟
بست چشم عقل را دست هوافیض را از هوا کردم غلط
هوش مصنوعی: من به خاطر تمایلات و خواستههایم، چشم عقل را بستم و از درک حقیقت دور شدم.