غزل شمارهٔ ۵۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق و درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که روز و شب برایش معنای خاصی دارد و هر بار که معشوقش حضور پیدا می‌کند، جانش تازه می‌شود. خیال او همیشه در ذهنش مرور می‌شود و شوق و تب او را فرا میگیرد. شاعر از معشوق می‌خواهد که در غم دوری‌اش به او آموزه‌ای بدهد یا از وصالش به او روح و زندگی ببخشد. او به شدت از بی‌رحمی و سردی معشوقش می‌نالد و در این درد به خداوند پناه میبرد. او با تصویر تیغی در دست، به خطراتی که برایش پیش می‌آید اشاره می‌کند و عشق و زیبایی محبوب را فدای جان و زندگی‌اش می‌داند. در نهایت، او بیان می‌کند که اگر معشوق بخواهد می‌تواند او را به مرگ و فنا بکشاند، اما این عشق همچنان در قلب او وجود خواهد داشت.
روز میگردد اگر رو مینمائی در شبمجان بتن می‌آیدم چون می‌نهی لب بر لبم
هوش مصنوعی: اگر در روز به من نگاهی کنی، در شب جانم به تو نزدیک می‌شود، همانطور که تو لب بر لب من میگذاری.
میرسد هر دم خیالت میبرد از جا دلمچون هوا تأثیر کرد از شوق میگیرد تبم
هوش مصنوعی: هر لحظه یاد تو به دلم می‌آید و مرا از جایی که هستم میبرد. همانطور که هوای تازه بر شوق و اشتیاقم تأثیر میگذارد، احساس تب و حالتی عجیب به من میدهد.
چارهٔ تعلیم کن در هجر جانسوزت مرایا ز وصل روح افزایت بر آور مطلبم
هوش مصنوعی: برای درد جدایی تو، راهی برای آموختن به من بیاب یا از ارتباطی که جانم را تازه می‌کند، کمکم کن.
نیست خود سنگ دل بیرحم تو آخر چرادر نمی‌گیرد درو فریاد یا رب یاربم
هوش مصنوعی: تو که سنگدل و بیرحم هستی، چرا فریادهای من را نمیشنوی؟ چرا مناجات و نالهام به گوش تو نمیرسد؟
تیغ در کف چون برون آئی بقصد کشتنمجانم از شادی باستقبالت آید تا لبم
هوش مصنوعی: وقتی که با شمشیر در دست بیرون بیایی تا مرا بکشی، جانم به شوق و شادی به سمت تو می‌آید و تا لب من میرسد.
باد حسنت را فداجان و دل و عمر و حیاهباد عشقت را اسیر ایمان و دین و مذهبم
هوش مصنوعی: نسیم زیبایی تو، جان و دل و عمر و زندگیام را فدای خود می‌کند و عشق تو، ایمان و دین و مذهب من را به اسارت درآورده است.
گر بدست خویش خواهی کرد بسمل فیض راتا بحشر از ذوق آن خواهد طپیدن قالبم
هوش مصنوعی: اگر بخواهی فیض و نعمت را با دست خود به دست آوری، تا روز قیامت از لذت آن روح و جان من به تپش خواهد افتاد.