غزل شمارهٔ ۵۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمیق‌ترین درد و رنج‌های درونی فرد است. شاعر از نارضایتی خود از خویشتن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که رنج‌هایی که متحمل می‌شود، ناشی از خود اوست و هیچ‌کس دیگر را عامل آنها نمی‌داند. او احساس می‌کند که خود به مانعی در مسیر سلوک و رشد روحی‌اش تبدیل شده و نمی‌تواند از بند خود رهایی یابد. در نهایت، او به نوعی به فیض و رهایی از خود希望 دارد که ممکن است منجر به رسیدن به مقام و مرتبه بالا در عالم وجود شود.
هر رنج که میرسد بجانماز خود رسدم اگر بدانم
هوش مصنوعی: هر درد و رنجی که به من میرسد، از خودم ناشی می‌شود اگر بدانم.
از هیچکسم شکایتی نیستاز خویش بخویش در فغانم
هوش مصنوعی: من به هیچ‌کس شکایت ندارم و حتی خودم نیز از خودم ناراضی هستم و در درونم ناآرامی وجود دارد.
بر من ازمن غمست و محنتاز بود و نبود خود بجانم
هوش مصنوعی: غم و درد بر من سنگینی می‌کند و این به خاطر وجود و عدم خودم آزارم میدهد.
درد دل من ز غیر من نیستخود درد دل و بلای جانم
هوش مصنوعی: درد و رنجی که من دارم، از کسی غیر از خودم نیست. این درد و مشکلات، خود من را ناراحت و پریشان کردهاند.
خود سد ره سلوک خویشمخارم که بپای خود نهادم
هوش مصنوعی: من خودم مانع راهی هستم که باید در آن پیش بروم، خودم باعث دردسر و مشکلاتم شدهام.
خار پای خودم که با خودیک گام شدن نمیتوانم
هوش مصنوعی: من حتی نمیتوانم با خودم یک قدم بردارم، در حالی که خار پای خودم مانع من است.
بار دوش خودم که بر خودپیوسته چو با خودم گرانم
هوش مصنوعی: تجربههایی را که به دوش خودم دارم، به صورت سنگینی حس میکنم، زیرا این بارها همیشه با من هستند.
از خویش اگر خلاص گردمآن کو در وهم ناید آنم
هوش مصنوعی: اگر از خودم رها شوم، به حقیقتی میرسم که حتی در خیال هم نمی‌تواند به ذهنم برسد.
چون فیض ز خویش اگر رهیدمفرمان ده هفت آسمانم
هوش مصنوعی: زمانی که از لطف و کرامت خود آزاد شوم، به من فرمان بده تا هفت آسمان را در اختیار داشته باشم.