غزل شمارهٔ ۷۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت قناعت و پرهیز از زیاده‌خواهی در زندگی اشاره دارد. شاعر توصیه می‌کند که عمر خود را صرف عبادت و طاعت کنیم و برای دست‌یابی به اهداف ارزشمند، باید دانش را کسب کرده و در دل خود به پرورش آن بپردازیم. او به ما یادآوری می‌کند که عمر محدود است و با نزدیک شدن به پایان آن، باید از فرصت‌ها به خوبی استفاده کرده و آماده‌ی برخورداری از شفاعت باشیم. در نهایت، به ما می‌آموزد که قبل از رسیدن اجل، باید نهایت تلاش خود را برای کشت و زراعت در زمین عمر بیفزاییم.
به کفافی دلا قناعت کنباقی عمر صرف طاعت کن
هوش مصنوعی: در زندگی سادگی را پیشه کن و با کمترینها بساز، باقی عمرت را در عبادت و خدمتی به خدا صرف کن.
خواهی ار حاصلی به دست آریمزرع عمر را زراعت کن
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به نتیجهای در زندگی برسی، باید تلاش و کار کنی.
هست دریای بی‌کرانْ دنیابه سبوئی از آن قناعت کن
هوش مصنوعی: دنیا مانند دریای وسیع و بیپایانی است که میتوانی از آن فقط در حد نیاز و رضایت خود بهرهبرداری کنی.
گر متاعی خری بخر دانشنقد ایام را بضاعت کن
هوش مصنوعی: اگر چیزی میخری، به خرید علم و دانش بپرداز، زیرا این سرمایهگذاری از همهچیز ارزشمندتر است و در طول زمان برای تو سود خواهد آورد.
تخم دانش بگیر و آب عملدر زمین دلت زراعت کن
هوش مصنوعی: دانش را بهدست بیاور و با تلاش و کوشش در دل خود، آن را بپروران.
کوکب عمر را غروب رسیدتا توانیش صرف طاعت کن
هوش مصنوعی: زمان عمر مانند ستارهای به غروب نزدیک شده است؛ بنابراین تا هنگامی که توان داری، وقت خود را صرف عبادت و کارهای نیک کن.
شد قمر شقُّ و ساعتْ اِقْتَرَبَتنقد ساعات صرف ساعت کن
هوش مصنوعی: ماه شب چهارده نمایان شد و زمان نزدیک است، پس اکنون وقت است که از لحظات استفاده کنی و آنها را به خوبی صرف کنی.
شست‌و‌شوئی بده دل و جان راخویش را قابل شفاعت کن
هوش مصنوعی: دل و جان خود را پاک و شستوشو کن تا شایستهی شفاعت و کمک دیگران شوی.
ناگهان می‌رسد اجل ای فیضبر گهنه تا توانْ ضراعت کن
هوش مصنوعی: ناگهان مرگ فرا می‌رسد، ای فیض! پس از آن تا زمانی که میتوانی، کارهای خوبی انجام بده.