غزل شمارهٔ ۷۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درخواستی heartfelt از خداوند دارد تا از خود و رنج‌های درونی‌اش آزاد شود. او از خدا می‌خواهد که دلش را به محبت خود پر کند و او را به یاد خود زنده کند. شاعر خواهان بینایی و بصیرت است تا بتواند زیبایی‌های الهی را ببیند و از بی‌خودی و مستی به سمت عشق الهی هدایت شود. همچنین، او از خدا می‌خواهد که او را از شیطان و نفس خود نجات دهد و فضای آرام و شادی در درونش ایجاد کند. این شعر بیانگر yearning روحی و طلب آرامش و رهایی از دغدغه‌های زندگی است.
خدایا مرا از من آزاد کنضمیرم بعشق خود آباد کن
هوش مصنوعی: پروردگارا، مرا از خودم رهایی بخش و دل و روح من را با عشق خود پر از حیات و نشاط کن.
سرم را بیاد خودت زنده کنروان مرا منبع یاد کن
هوش مصنوعی: سرم را به یاد تو بیدار کن و ذهن مرا پر از یاد تو کن.
بروی خودت باز کن دیده‌امدلم را بنظاره‌ات شاد کن
هوش مصنوعی: بیا به چشمان خودت نگاه کن، دلم را با دیدن تو خوشحال کن.
خرابم کن از مستی و بیخودیوجودم بویرانی آباد کن
هوش مصنوعی: مرا با مستی و بی‌خودی ویران کن، وجودم را به یک خرابه خوشبوم تبدیل کن.
بفردوس اعلام راهی نمابعلم لدنیم ارشاد کن
هوش مصنوعی: به ما نشان ده که چگونه میتوانیم به بهشت برسیم و ما را با علم خاصی که در اختیار داریم، راهنمایی کن.
درونم باسرار معمور داربرونم بطاعات آباد کن
هوش مصنوعی: درون من پر از رازها و اسرار است، پس بیرونم را با کارهای نیکو آباد کن.
ز شیطان و نفسم پناهی بدهز جور اعادیم آزاد کن
هوش مصنوعی: ای پروردگار، مرا از شر شیطان و نفس خود نجات بده و کمکم کن تا از ظلم و ستم دشمنان رها شوم.
بس اندوه و غم بر سر هم نشستگشادی بده سینه را شاد کن
هوش مصنوعی: غم و اندوه زیادی بر دوش ما سنگینی کرده است. بنابراین باید به دل خود آرامش ببخشیم و آن را شاد کنیم.
بود فیض دربند خود تا بکیخدایا دلی از من آزاد کن
هوش مصنوعی: من منتظر لطف و رحمت تو هستم و میخواهم تا چه زمانی دل من در قید و بند باشد. ای خدا، دلی آزاد به من عطا کن.