غزل شمارهٔ ۷۷۸

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی غم و درد عشق و احساسات ناشی از آن است. شاعر از معشوق دعوت می‌کند که برای لحظه‌ای نزد او بیاید تا از جفایی که بر او رفته است، صحبت کنند. او از درد دل عاشقان و اشک‌های آنها سخن می‌گوید و امیدوار است که معشوق به حال او رحم کند. شاعر به تنهایی و بی‌کسی خود اشاره می‌کند و از ستمی که بر او رفته گلایه می‌کند. در نهایت، او از عشق و اهمیت آن سخن می‌گوید و بهشت را به عنوان پاداش عشق حقیقی توصیف می‌کند.