غزل شمارهٔ ۷۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنج ناشی از جدایی و عدم وفا اشاره می‌کند. او از آتش دلش که به سبب محبتِ کسی می‌سوزد، سخن می‌گوید و به شدت احساس می‌کند که چگونه روزها به شب می‌گرایند و رازهای درونی را نمی‌توان پنهان کرد. شاعر همچنین در جستجوی نور و روشنی است و به طرز زنده‌ای تجربیات عاشقانه و معنوی خود را بیان می‌کند. او از مسایل قیامت و جان و تن صحبت می‌کند و به عشق و شکر در کلمات خود اهمیت می‌دهد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید به بیان احساسات و ارتباطات خود ادامه دهد و از فیض عشق و سخن باز نماند.
سوختم از جفات من حق وفا که همچنینز آتش دل گداخت تن جان شما که همچنین
هوش مصنوعی: از رفتار بد خود سوختم و متوجه شدم که با قلبی آتشین، تن و جان شما نیز در آتش درد و اندوه می‌سوزد.
هر که بپرسدت چسان روز شود شب کسانپرده ز چهره برفکن رو بگشا که همچنین
هوش مصنوعی: هر کس از تو بپرسد که چگونه روز به شب تبدیل میشود، باید با چهرهات پردهبرگیری و حقیقت را نشان دهی.
گویم اگر چسان فتد نور بعالم از رخیخور منما که همچنان رخ بنما که همچنین
هوش مصنوعی: بگویم چگونه نور از رخسار تو به عالم میتابد، اما تو همچنان چهرهات را بنمایش بگذار، که از این طریق همچنان روشنایی میپراکند.
دم ز قیامت ارزنم قامت خود بمن نمافتنه چگونه میشود خیز بیا که همچنین
هوش مصنوعی: اگر روز قیامت در مورد من صحبت کنی، خودت را برای من نشان بده. بگذار ببینم که فتنه چطور به وجود میآید. بیاید و ببینیم که این وضعیت چگونه پیش میآید.
گویم اگر چسان رود جان ز تن از برم برونجان بتن آیدم چسان در برم آ که همچنین
هوش مصنوعی: اگر بگویم چطور جان از بدن جدا میشود، باید بگویم که چگونه میتوانم آن جان را دوباره به بدن بخوانم، زیرا این امر دشوار است.
حرف شکر اگر رود خنده بزیر لب بیارور ز گهر سخن رود لب بگشا که همچنین
هوش مصنوعی: اگر حرف شیرینی بگویی، خندهای زیر لب به لبانم میآورد. و اگر از نیکوییها سخن برانی، لبهایم را برای صحبت کردن باز میکنم.
راه سروش بسته شد ناطقه را دهان ببندکس برسد دگر تو فیض باز سرا که همچنین
هوش مصنوعی: سخن سروش دیگر به کسی نمیرسد و نیازی به بیان آن نیست. باید سکوت کرد تا دیگران نتوانند به این نعمت دست یابند، زیرا موضوع به این شکل به پایان رسیده است.