غزل شمارهٔ ۹۵۷

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوق خود دعوت می‌کند که به سراغش بیاید و در زندگی‌اش نور و امیدی به ارمغان بیاورد. او از درد فراق و غم ناشی از جدایی می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که با حضورش شب تار و غم‌انگیز را روز و روشنایی کند. شاعر ابراز می‌کند که تحمل این دوری برایش دشوار است و بدون معشوق هیچ چیز برایش ارزش ندارد. او به شدت به محبت و لطف معشوق نیازمند است و امیدوار است که با آمدن او، زندگی‌اش دگرگون شود و به وصالی جاودان دست پیدا کند.