رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر longing و جستجوی شاعر برای عشق و شادی است. شاعر از تلاش خود برای رسیدن به جایگاهی عالی سخن می‌گوید و از نبود عشق در زندگی‌اش احساس تنهایی می‌کند. او به نگرانی از گذر عمر و اهمیت لحظات زندگی اشاره دارد و می‌خواهد با نوشیدن شراب عشق، به حالت مستی و خوشی برسد.
کو همت عالئی که تا پست شومکو نیستی ز خویش تا هست شوم
هوش مصنوعی: در این بیت به فردی اشاره میشود که برای رسیدن به اوج همت و تلاش می‌کند، اما در آن حال به دنیای مادی و غرایز خود وابسته نیست. در واقع، او در پی ارتقاء خود و رسیدن به درجات بالاتر است و نمیخواهد درگیر مسائل و محدودیتهای دنیوی شود.
کی می‌گذرد به عاقلی عمر عزیزای عشق بیار باده تا مست شوم
هوش مصنوعی: عشق، ای کاش که باده بیاوری تا من مست شوم و از عمر گرانبهای خود بگذرم، زیرا عاقلانه نیست که عمر به سرعت می‌گذرد.