رباعی شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که فردی به پایان بخشیدن به صحبتهای بیفایده و بینتیجه پرداخته و به این نتیجه رسیده که دیگر نیازی به گفتوگو یا اندرز دادن نیست. او به محدودیتهای خود آگاه شده و میگوید که بهتر است از اینجا به بعد سکوت کند.
ای فیض بس است آنچه خواندی بس کناز هیچ فن اندرز نماندی بس کن
هوش مصنوعی: ای رحمت، کافی است آنچه تا به حال خواندی، دیگر نیازی به ادامه دادن نیست، زیرا از هیچ هنری نکتهای باقی نمانده است.
تا قوت گفتگوی بودت گفتیاکنون که ز گفتگوی ماندی بس کن
هوش مصنوعی: تا زمانی که توانایی و قدرت گفتوگو را داشتی، صحبت کردی؛ اما اکنون که دیگر نتوانستی صحبت کنی، کافی است.