شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به شادی و امیدواری درباره بازگشت یار و محبوب اشاره دارد. شاعر به انتظار طولانی و دوری از معشوق می‌پردازد و از غم و رنج‌های ناشی از این دوری سخن می‌گوید. او از امید به آمدن امام زمان و به دست آوردن آرامش صحبت می‌کند و به تأثیر این انتظار بر زندگی و عمر خود اشاره می‌کند. در نهایت، امید به آینده و بازگشت دل‌انگیز محبوب، روحیه‌ای مثبت و دلگرم‌کننده به شعر می‌بخشد.
زهی خجسته زمانی که یار باز آیدبه کام غمزدگان غمگسار باز آید
هوش مصنوعی: زمانی شاد و خوشحال خواهد بود که محبوب دوباره برگردد و محنتزدگان را از غم رهایی بخشد.
اگر فدای امام زمان نخواهد شدز سر چه گویم و سر خود چکار باز آید
هوش مصنوعی: اگر کسی نخواهد به خاطر امام زمان فدای خود را بکند، چه بگویم و اصلاً چه اهمیتی دارد که زندگی خودش را چه کند؟
به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشمبه آن امید که آن شهسوار باز آید
هوش مصنوعی: من به دنبال خیال او به جلو حرکت کردم و به چشمانش که رنگین و زیبا بودند، نگاه کردم، به امید اینکه آن قهرمان دوباره برگردد.
دی خفا چه جفاها که کرد و دل بکشیدبه بوی آن که دگر نوبهار باز آید
هوش مصنوعی: دیروز چه بیرحمیها که شد و دل را با بویی آزار داد که دیگر باران بهاری نخواهد آمد.
غمین مباد که عمرت در انتظار گذشتکه جان عمر پس از انتظار باز آید
هوش مصنوعی: نگران نباش که وقتت در انتظار سپری میشود، زیرا عمر تو پس از این انتظار به پایان خواهد رسید.
ز نقش بند قضا هست امید آن ای فیضکه آن امید دل بیقرار باز آید
هوش مصنوعی: از هنرمند تقدیر و سرنوشت، امید دارم که ای فیض، آن امیدی که دل ناآرامم را آرام کند، دوباره بازگردد.