شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات درباره عشق و ارادت به امام (علیه‌السلام) سخن می‌گوید. او با اشتیاق و طوفانی از عشق به امام به هر سو می‌رود و آرزو دارد که در حضور او باشد. شاعر به فدای جان و دلش برای دیدن امام معتقد است و می‌خواهد هر طور که شده به او برسد. او بیان می‌کند که اگر کسی به دنبال زندگی جاودان است، باید با صدق و اخلاص در مسیر خاندان امام گام بردارد و از ترس نترسد. در نهایت، شاعر معتقد است که دوستی و محبت امام، بهترین راهنما در این مسیر است.
میروم از بر امام طوفکنان به هر طرفطالع اگر مدد کند دامنش آورم به کف
هوش مصنوعی: من به سمت امام میروم و با شتاب هر طرف را میچرخانم. اگر سرنوشت یاری کند، دامن او را به دست میآورم.
در ره او رود سرم باز لقاش برخورماین بشود زهی طرب آن بشود زهی شرف
هوش مصنوعی: در راه او، اگر سرم را فدای او کنم، خوشحالی و شوقی عظیم به دست میآورم و این باعث افتخار و ارزش برای من خواهد بود.
سعی من از برای او جان و دلم فدای اومطلب من لقای او گرچه روم به هر طرف
هوش مصنوعی: تلاش من برای اوست؛ جان و دلم را فدای او میکنم. هدف من دیدار اوست، حتی اگر لازم باشد به هر سو بروم.
سر بنهم در این هوا جان بدهم در این هوسبه که بغیر از این شود عمر عزیز من تلف
هوش مصنوعی: در این فضا سرم را به پایین میگذارم و جانم را در این آرزو فدای میکنم؛ زیرا غیر از این، عمر باارزش من هدر خواهد رفت.
گر تو حیات جاودان میطلبی در این جهاندر ره خاندان به صدق جان بفشان و لا تخف
هوش مصنوعی: اگر به دنبال زندگی ابدی هستی، در این دنیا باید برای خاندان و نزدیکانت با صداقت و از روی صدق جان و دل تلاش کنی و از ترس نترسی.
فیض اگر ز روی صدق در ره خاندان رویبدرقه ره تو بس، دوستی شه نجف
هوش مصنوعی: اگر فیض و خوبی از روی صداقت و محبت به خاندان اهل بیت باشد، بیشک این دوستی و محبت، مسیر سفر تو را روشن و هموار می‌کند.