بخش ۵ - گفتار اندر آفرینشِ آفتاب

و آسمانِ بلند، جنسی ارزشمند و پایدار دارد، گویی سراسر از یاقوتِ سرخ ساخته شده است، نه آنکه مانندِ موجوداتِ زمینی ترکیبی سست از آب و خاک و باد و دود باشد. خداوندِ توانا این گنبدِ مینایی را با هزاران ستاره و سیاره‌ی درخشان، چنان آراسته و چراغانی کرده است که گویی باغی خرم در جشنِ نوروز است. در میانِ این همه چراغ، گوهری دل‌فروز و تابان (خورشید) در حرکت است که روزِ روشن، تمامِ نور و گرمای خود را از او وام می‌گیرد؛ گوهری که هر بامداد از خاور برمی‌آید و به سوی باختر می‌رود و هیچ نظمی دقیق‌تر و راست‌تر از این حرکت در جهان نیست. ای خورشیدِ تابان و ای روشنایی‌بخشِ جهان(معشوق یا حقیقتی بالاتر)، چه شده است که گاهی چهره می‌پوشانی و بر من نمی‌تابی؟