بخش ۲ - مرداس تازی و فرزند ناخلفش ضحاک

چدر روزگارانِ دور، در دشت‌های تازیان، مردی بزرگوار و نیک‌سیرت به نام «مرداس» می‌زیست که هم پادشاه بود و هم پرهیزگار؛ مردی که داد و دهشِ او زبانزدِ خاص و عام بود و گله‌های بی‌شمار از اسب و گاو و بز و میش داشت و شیرِ آن‌ها را رایگان به نیازمندان می‌بخشید. این مردِ پاک‌سرشت پسری داشت به نام «ضحاک» که بر خلافِ پدر، جوانی ناپاک، دلیر و سبکسر بود و از مهر و محبت بویی نبرده بود. نامِ دیگرِ او «بیوراسپ» بود، چرا که ده هزار اسبِ تازی با زین‌های زرین داشت. ابلیسِ مکار که زمینه را برای نفوذ در دلِ این جوانِ خام فراهم دید، روزی در هیبتِ خیرخواهی ظاهر شد و با وعده‌های فریبنده، عقل و هوشِ او را ربود. ابلیس گفت: «من رازی دارم که اگر سوگند بخوری آن را فاش نکنی و به آن عمل کنی، تو را به اوجِ قدرت و پادشاهی می‌رسانم.» ضحاکِ جوان که تشنه‌ی قدرت بود، فریب خورد و سوگند یاد کرد که رازدار و مطیع باشد. آنگاه ابلیس پرده از نیتِ شومِ خود برداشت و گفت: «چرا باید پدرِ پیرِ تو زنده بماند و بر تخت بنشیند، در حالی که تو شایسته‌تری؟ اگر به حرفِ من گوش کنی، پدرت را از میان برمی‌داریم و تو پادشاهِ جهان می‌شوی، اما اگر سرپیچی کنی، تا ابد خوار و زبون خواهی ماند.» ضحاک ابتدا ترسید و گفت که ریختنِ خونِ پدر کارِ روایی نیست، اما ابلیس با حیله‌گری او را ترساند که اگر پیمان بشکنی، بخت از تو برمی‌گردد. سرانجام، پسرِ ناخلف تسلیم شد و پرسید چه باید کرد؟ ابلیس گفت: «چاره‌ی کار با من است.» مرداسِ پارسا باغی دلگشا داشت که هر شب برای عبادت و راز و نیاز با خدا به آنجا می‌رفت. ابلیسِ پلید در مسیرِ عبورِ پادشاه چاهی عمیق کند و رویِ آن را با خاشاک پوشاند. شب‌هنگام، مردِ خدا بی‌خبر از همه‌جا پا در باغ نهاد و در چاه افتاد و جان سپرد. بدین‌سان، پدری که عمری فرزندش را با ناز و نعمت پرورده بود و هرگز سخنی سرد به او نگفته بود، قربانیِ طمع و خیانتِ پسر شد. ضحاکِ بیدادگر با این حیله جایِ پدر را گرفت، تاجِ شاهی بر سر نهاد و دورانِ سیاهِ حکومتِ خود را آغاز کرد، بی‌آنکه بداند چه سرنوشتِ شومی در انتظارش است.