بخش ۵

توطئه‌گران و بدخواهانی که خسرو پرویز را از تخت به زیر کشیده بودند، نزد شیرویه (قباد) می‌روند و به او هشدار می‌دهند که حضور دو پادشاه زنده در یک سرزمین خطری بزرگ است؛ آنان تهدید می‌کنند که اگر خسرو کشته نشود، دیگر از فرمان شیرویه سرپیچی خواهند کرد. شیرویه که پادشاهی خام، ترسیده و اسیر دست بزرگان است، تسلیم خواسته آنان می‌شود و می‌خواهد تا کسی را برای قتل پنهانی پدرش بیابند. از آنجا که هیچ‌کس از نامداران جرأت ریختن خون شاه را ندارد، توطئه‌گران مردی بسیار زشت‌رو، بی‌نام‌ونشان و گرسنه به نام «مهرهرمزد» را می‌یابند که در قبال دریافت کیسه‌ای زر، حاضر به انجام این کار شوم می‌شود. هنگامی که قاتل با خنجری تیز نزد خسرو پرویز می‌رود، شاه با دیدن چهره کریه او درمی‌یابد که زمان مرگش به دست فرومایه‌ای فرا رسیده است. خسرو پرویز با حفظ وقار پادشاهی، از غلام خود آب، مشک، عبیر و جامه‌ای پاکیزه می‌طلبد، تن می‌شوید، با در دست گرفتن برسم و خواندن دعای باژ به درگاه خداوند استغفار می‌کند و چادری نو بر سر می‌کشد تا در لحظه مرگ، چهره جان‌ستان خویش را نبیند. مهرهرمزد جگرگاه شاه را می‌درد و به زندگی او پایان می‌دهد. با پخش شدن خبر مرگ خسرو، بدخواهان به زندان حمله کرده و پانزده تن از فرزندان بی‌گناه شاه را نیز ناجوانمردانه به قتل می‌رسانند. شیرویه که از این فاجعه اندوهگین و در عین حال ناتوان است، تنها می‌گرید و نگهبانانی برای محافظت از زنان و کودکان بازمانده می‌گمارد. در پایان، شاعر با یادآوری نابودی آن همه شکوه، گنج و سپاه بی‌مانند خسرو پرویز، به آدمی هشدار می‌دهد که به این جهان فانی و ناپایدار دل نبندد.