غزل شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و احساسات عمیق شاعر را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر از عشق و دلتنگی‌اش برای معشوق می‌گوید و تأثیر این عشق بر زندگی‌اش را توصیف می‌کند. او به طور خاص به زیبایی‌های ظاهری معشوق (زلف و رخسار) و نیز به اشک‌ها و دردهای خودش که ناشی از این عشق است، اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که هیچ‌کس قادر نیست از او انتقام بگیرد و دردش را تسکین دهد. در پایان، شاعر از دوری خود از معشوق و آرزو برای وصال می‌گوید.
زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟هر که یک حرف سیاهی ز سپیدی داند
هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی‌های تو را در روز و شب میبیند، میفهمد که چقدر از زیبایی‌های سپید تو در برابر تیرگیها و غمها سخت نیست.
می‌کنم ترک هوای سر زلف تو و بازباد می‌آید و این سلسله می‌جنباند
هوش مصنوعی: من تصمیم میگیرم که از خیال موهای زیبای تو دست بکشم، اما دوباره باد میوزد و آن رشتهها را به حرکت درمیآورد.
اشک من آنچه ز راز دل من می‌گویدراست می‌گوید و از دیده سخن می‌راند
هوش مصنوعی: اشکهای من حقیقت احساسات درونیام را بیان میکنند و از چشمانم حرف میزنند.
دل به او دادم و او کرد به جانم بیدادهیچکس نیست که داد من از او بستاند
هوش مصنوعی: من قلبم را به او سپردم و او با رفتارهایش به جانم آسیبی زد. هیچ‌کس نیست که بتواند حق من را از او بگیرد.
آب چشمم ننشاند آتش و من می‌دانمکاتش من به جز از خاک درش ننشاند
هوش مصنوعی: اشکهای من نمیتوانند آتش درونم را خاموش کنند و من آگاه هستم که این آتش تنها از خاک آن معشوق میتواند آرام بگیرد.
هر چه گوید ز لبش جان، همه شیرین گویدو آنچه داند ز رخش دل، همه نیکو داند
هوش مصنوعی: هر چه از دلش بگوید، بسیار شیرین و دلنشین است و هر آنچه از چهرهاش احساس کند، همگی خوب و پسندیده است.
ماند سلمان ز درت دور و چنان می‌شنود:که مراد تو چنین است و بدین می‌ماند
هوش مصنوعی: سلمان از دوری تو ناراحت است و مثل این می‌شنود که خواستهات این است و همچنان به این وضعیت ادامه میدهد.