غزل شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره تأثیر عمیق عشق و زیبایی معشوق بر عاشقان است. چشمان معشوق، که به مثابه چشم‌های مخمور توصیف شده، باعث خبط و اشتباه عاشقان می‌شود و شور و شوق عشق آن‌ها را درگیر می‌کند. دل عاشقان نیز همچون چنگی نالان، به ناله در می‌آید و همواره در جستجوی راهی جدید است. همچنین، چشم معشوق به‌گونه‌ای توصیف شده که همچون تیغی بر قلب عاشقان ضربه می‌زند و آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در پایان، شاعر به زیبایی و باارزش بودن عشق اشاره دارد و از حسرت داشتن آن صحبت می‌کند.
چشم مخمور تو مستان را به هم بر می‌زندشور عشقت، عاشقان را حلقه بر در می‌زند
هوش مصنوعی: چشم مست تو باعث می‌شود که عاشقان به یکدیگر بیفتند و در شور و شوق عشق تو غرق شوند، چنانکه آن‌ها را به دور خود جمع می‌کند و به در خانهات میکشاند.
دل همی نالد چو چنگ عشق تیز آهنگ اودر دل عشاق هر دم راه دیگر می‌زند
هوش مصنوعی: دل مانند چنگی ناله می‌زند، چرا که عشق با آهنگ تند خود در دل عاشقان هر لحظه راهی تازه پیدا می‌کند.
چشم عیارت به قصد خون خلقی، دم به دمتیغ‌های تیر مژگان را به هم بر می‌زند
هوش مصنوعی: چشم زیبا و دلربای تو با نگاهی که میتواند جانها را بگیرد، هر لحظه تیرهای مژگانت را به طور مداوم به حرکت در میآورد.
گوهر کان از کجا یابد دل من چو مدامقفل یاقوت لبت بر درج گوهر می‌زند
هوش مصنوعی: دل من نمیتواند به سرچشمهی واقعی خود دست یابد، چرا که همواره در آرزوی زیبایی و نیکیهای تو است. لبهای تو همچون قفلی بر گنجی از محبت و زیباییاند، که دل من میکوشد تا به آن دست یابد.