غزل شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به بیان عشق و دلبستگی عمیق او به معشوق می‌پردازد. شاعر هر شب تحت تاثیر زیبایی‌های معشوق خود قرار می‌گیرد و از حالت شیدایی و سرمستی که به او دست می‌دهد سخن می‌گوید. او به بی‌تابی و رسوایی‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود همه اینها، به عشق خود ادامه می‌دهد. سایر نقاط شعر به توصیف زیبایی‌های ظاهری و جذابیت معشوق نیز پرداخته و احساسات عمیق و شورانگیز عاشق را به تصویر می‌کشد. شاعر از درد و لذت عشق، خاطرات و رویای معشوق می‌نویسد و در نهایت تسلیم جاذبه‌اش می‌شود.
هر شب از کویت مرا سر مست و شیدا می‌کشندچون سر زلفت بدوشم بی‌سرو پا می‌کشند
هوش مصنوعی: هر شب از کوی تو مرا شاد و دیوانه میبرند، چون موهای تو را به دوش میزنند، من را بدون هیچچیز و بیحالت می‌کشند.
بارها کردم من از رندی و قلاشی کناربازم اینک که در میان شهر، رسوا می‌کشند
هوش مصنوعی: من بارها به خاطر شیطنت و تردستیام در معرض خطر قرار گرفتم، اما حالا در شهر با رسوایی و شرمندگی مواجه شدم.
گفته بودم: در کشم دامن ز خوبان، لیک بسناتوانان را به بازوی توانا می‌کشند
هوش مصنوعی: گفته بودم که میخواهم با زیبا رویان رابطه داشته باشم، اما در واقع میبینم که افراد ناتوان را به کمک و حمایت افرادی با قدرت و توانایی می‌کشند.
ما ز رسوایی نیندیشیم، زیرا مدتی استتا خط دیوانگی بر دفتر ما می‌کشند
هوش مصنوعی: ما به رسوایی فکر نمیکنیم، چون مدتیست که برگههای زندگیمان با نشانههای دیوانگی پر شده است.
می‌کشم هر شب به جام چشمها، دریای خونشادی آنانکه بر یاد تو دریا می‌کشند
هوش مصنوعی: هر شب با چشمانم به یاد تو، اشکهایم را میریزم و حس میکنم که برای آنهایی که به یاد تو غمگین هستند، دریایی از شادی و اشک بوجود میآورم.
خرم آن مستان که بی‌آمد شد ساغر مداماز کف ساقی دردت، درد صهبا می‌کشند
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن کسانی که بدون توقف در حال نوشیدن هستند، ساغر همیشه در دست ساقی است و آنها از درد عشق و مستی لذت میبرند.
دل خیال زلف و خالت کرد، گفتم: زینهار!در گذر زینها که اینها سر به سودا می‌کشند
هوش مصنوعی: دل به تصور زلف و چهرهات مشغول شد، گفتم: مراقب باش! از اینجا عبور نکن که این زیباییها به عشق و آرزو می‌کشند.
بر حواشی گل رخسار نقاشان حسنمی‌کشند از غالیه خطی و زیبا می‌کشند
هوش مصنوعی: نقاشان زیبایی چهره را با خطوط زیبا و ظریف بر روی کنارههای گلی می‌کشند.
جان فدای آن دو مشکین سنبلت کز روی نازچون بنفشه دامن گلبوی در پا می‌کشند
هوش مصنوعی: جانم فدای آن دو گل سیاه و زیبای تو که با ناز و کرشمه، مانند بنفشهها دامن گلی را در زیر پا می‌کشند.
بر دل سلمان، کمانداران ابرویت کمانسخت شیرین می‌کشند، بگذارشان تا می‌کشند
هوش مصنوعی: ابروهای تو مانند کماندارانی هستند که با مهارت و ظرافت دل سلمان را هدف میگیرند. بگذار این کمانداران هرچقدر که میخواهند تیرهایشان را بکشند و به هدف بزنند.