غزل شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و longing (دلتنگی) نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از قاصدی که پیامش را به معشوق برساند، می‌خواهد و بر این باور است که صبح و نسیم صبح به او کمک خواهند کرد. او احساس می‌کند که در تاریکی انتظار معشوق را می‌کشد و تنها خیال او را در سر دارد. در این عالم، تنها آرزوی او دیدار معشوق است و این عشق، جان او را می‌کشد. شاعر به نماد‌های مختلفی مانند هدهد و طوطی اشاره می‌کند که نمایانگر عشق و دلتنگی او هستند و در نهایت به زیبایی و زندگی‌آوری معشوقش اشاره می‌کند.
هست پیغامی مرا کو قاصدی مشکین نفسسست می‌جنبد صبا ای صبح کار توست و بس
هوش مصنوعی: پیامی دارم که قاصدی برای رساندن آن وجود ندارد. نسیم ملایمی میوزد و تاخیر کرده است. این فقط کار توست که صبح را به ارمغان میآوری.
پیش خورشید مرا کاریست وانگه غیر صبحکیست کو در پیش خورشیدی تواند زد نفس؟
هوش مصنوعی: در برابر خورشید من وظیفهای دارم و سپس، غیر از صبح چه کسی میتواند در مقابل خورشید نفس بکشد؟
ای نسیم صبح بگذر بر شبستانی که گشتآفتاب از نور شمع آن شبستان مقتبس
هوش مصنوعی: ای نسیم صبح، لطفاً بر آن خانهای بگذر که شب آن به نور شمع روشن شده و حالا آفتاب از آن نور الهام گرفته است.
با مه من گو فلان گفت: از غمت بر آسمانمی‌رسد فریاد من ای مه به فریادم برس!
هوش مصنوعی: ای ماه من، بگو که فلان شخص گفت: فریاد من از اندوه ناشی از غمت به آسمان میرسد. ای ماه، به کمک من بیا!
من چو چشم ناتوانت خفته‌ام بیمار و نیستجز خیال ابروانت بر سر من هیچکس
هوش مصنوعی: من مثل چشمی ناتوان و خوابآلود هستم و بیمار، هیچکس دیگری جز تصور ابرویت بر سر من نیست.
بارها از شوق رویت جان من می‌رفت بازاز قفا سودای مویت می‌کشیدش باز پس
هوش مصنوعی: بارها به خاطر شوق و زیبایی تو جانم از دست رفت، اما دوباره این حس پرشور و عاشقانه نسبت به موی تو برمیگشت و جانم را به سوی خود میکشید.
در دو عالم یک هوس داریم و آن دیدار توستمی‌رود جان و نخواهد رفتن از جان این هوس
هوش مصنوعی: در دو دنیا یک آرزو داریم و آن دیدار توست. جان من میرود اما این آرزو هرگز از جانم نمیرود.
می‌فرستم هدهدی هر دم به پیشت وز حسدمی‌زند طوطی جانم خویشتن را بر قفس
هوش مصنوعی: هر لحظه هدهدی را به سوی تو می‌فرستم و طوطی حسود به خاطر حسادتش، جانم را در قفس محبوس کرده است.
باز دست آموزم و سررشته‌ام در دست توستخواه چون بازم بخوان خواهی برانم چو مگس
هوش مصنوعی: من دوباره تحت کنترل تو هستم و سرنوشت من در دست تو قرار دارد. میخواهی مرا بخوانی و نزدیک کنی یا مثل مگس دور بیاندازی و بروی، انتخاب با توست.
نیست سلمان کم ز خاری و خسی دامن مکشای گل خندان و ای آب حیات از خار و خس
هوش مصنوعی: سلمان همانند خاری و علف هرز نیست، پس ای گل خندان و ای آب حیات، دامن خود را از خار و علف هرز دور نگهدار.