غزل شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوقه سخن می‌گوید. شاعر با اشاره به گذر باد سحرگاهی از کنار معشوق، به زیبایی و جاذبه او پرداخته و از دام‌هایی که برای دل‌باختگان به وجود می‌آورد، یاد می‌کند. او زیبایی چهره معشوق را ستوده و آن را به بهشت و عطرهای خوش تشبیه می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که توصیف زیبایی‌های او آن‌قدر زیادی است که به سختی می‌توان همه آن‌ها را بیان کرد.
ما از در او دور و چنین بر در و بامشباد سحری می‌گذرد، باد حرامش!
هوش مصنوعی: ما از در خانهاش دور هستیم و به همین خاطر، وقتی که باد سحرگاه از آنجا می‌گذرد، این باد را حرام میدانیم!
تا بر گل روی از کله‌اش دام نهادیمرغان ز هوا روی نهادند به دامش
هوش مصنوعی: وقتی که دامن زیبایی بر گلویش انداختی، پرندگان از آسمان به سمت دام تو پرواز کردند.
ای مرغ ز دام سر زلفش خبرت نیستگستاخ از آن می‌گذری، بر سر بامش
هوش مصنوعی: ای پرنده! تو که از دام موهای او آگاهی نداری، جسورانه از کنار او می‌گذری و بر بالای بامش میایی.
روی تو بهشت است که شهدست لبانشلعل تو عقیق است که مشک است ختامش
هوش مصنوعی: چهرهات بهشتی است و لبهایت شیرین و دلپذیرند. رنگ لبت مثل عقیق میدرخشد و عطر وجودت مانند مشک خوشبوست.
آن روی چه رویی است که با آن همه شوکتشد شاه ریاحین به همه روی غلامش
هوش مصنوعی: این جمله به زیبایی و جذابیت فردی اشاره دارد که با داشتن ویژگیهای خاص و جذاب، هر کس را تحت تأثیر قرار میدهد. او به قدری دلرباست که حتی شاه ریاحین (شاه گلها) هم در برابر او احساس کوچکی می‌کند و به عنوان غلامی در کنار او قرار میگیرد. این توصیف نشاندهندهی قدرت زیبایی و جذابیت است که میتواند مقام و مرتبه را تحت تأثیر قرار دهد.
وقت است که سلطان سراپرده انجمدر مملکت حسن زند سکه بنامش
هوش مصنوعی: زمانی فرارسیده است که پادشاه آسمانها در سرزمین زیبایی، سکهای به نام خود منتشر کند.
وصف مه روی تو و مهر دل سلماناز بس که بگفتیم، نگفتیم تمامش
هوش مصنوعی: توصیف زیبایی چهرهات و محبت دل سلمان را به قدری گفتیم که دیگر نتوانستم تمامش را بیان کنم.