غزل شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و longing (آرزو) شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که عشق او تمام زندگی‌اش شده و دوری از معشوقش، برایش درد و رنج به همراه دارد. او خود را بیمار عشق می‌داند و معشوق را درمانگرش. در انتها، هشدار می‌دهد که از درد و آسیب ناشی از عواطفش در امان باشند. کل متن حاکی از غم و اندوه ناشی از جدایی و وابستگی عاطفی است.
ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من خود چه باشد جز تو و دیدار تو مقصود من
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که: ای میدانی که برای داشتن تو و وصالت، جانم همیشه در حسرت و غم به سر میبرد. هدف من به جز تو و دیداری که با تو خواهم داشت، چیز دیگری نیست.
مایه عمرم شد و سود من از عشقت فراق این بد از بازارسودایت زیان و سود من
هوش مصنوعی: عمر من تحت تاثیر عشق تو قرار گرفته و از جداییات تنها زیان میبرم. این جدایی از عشق تو برای من مانند یک معامله زیانبار است.
تو طبیب و من چنین بیمار و شربت خون دل با چنین تیمارگی ممکن بود بهبود من؟
هوش مصنوعی: تو پزشکی و من بیمارم، آیا با این حال که دل من پر از درد و رنج است، میتوانی مرا درمان کنی؟
آه دود آلود من، روزی خرابیها کند هان هذر کن زینهار از آه دود آلود من!
هوش مصنوعی: بگذارید بگویم که ناله و اندوه من، روزی باعث خراب شدنها خواهد شد. پس مراقب باش و از ناله و اندوه من در امان بمان.