غزل شمارهٔ ۳۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالت خواب و خیال عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از بیداری سحرگاه و پیغامی که باد به او می‌آورد صحبت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که عشق و زیبایی معشوقش او را دچار درد و شوریدگی کرده است. او از عواطف شدیدی که نسبت به معشوق دارد می‌گوید و بیان می‌کند که رنگ رخسارش نشان‌دهنده حال نزارش است. در انتها، او به این موضوع اشاره می‌کند که به عشقش در کوی معشوق افتاده و دیگر نمی‌تواند از آن برخیزد.
بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگهپیغام تو آورد صبا سلمه الله
هوش مصنوعی: دیشب وقتی که هوا تازه شده بود و صبح نزدیک بود، نسیمی آمد که پیغام تو را به من آورد، و من در حالتی بیمار و ضعیف به زمین افتاده بودم. خدا حافظت کند.
چون خاک رهم بود قراری و سکونیباد آمد و بر بوی توام می‌برد از ره
هوش مصنوعی: وقتی که در مسیر زندگیام آرامش داشتم و به خاک پای ثابت بودم، ناگهان بادی وزید و عطر تو را با خود برد و مرا از راهی که میروم منحرف کرد.
باد سحر از بوی تو بخشید مرا جانبادم به فدای قدم باد سحرگه
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی بوی تو را به من هدیه داد و جانم را به پای قدمت نثار میکنم ای باد صبحگاهی.
ای خیل خیالت سر زلفت به شبیخونهر نیم شبی بر سر من تاخته ناگه
هوش مصنوعی: ای جمع خیالت، موهای برقآسا و زیبایت ناگهان در هر نیمه شب به من حمله می‌کند.
از شرم عذار تو برآورده عرق گلوز فکر جمال تو فرو رفته به خود مه
هوش مصنوعی: شرم و حیا از زیبایی چهرهات، عرقی همچون گل بر بدنم نشسته و به خاطر جمال تو، به خودم فرو رفتهام.
بگریست به خون جگر و زار بنالیددر نامه چو شد خامه ز حال دلم آگه
هوش مصنوعی: او از شدت اندوه و درد دل، اشکها ریخت و با صدای حزین در نامهای نوشت. وقتی که قلم به حال دل من آگاهی پیدا کرد، احساسات مرا به تصویر کشید.
حال من شوریده چه محتاج بیان استرنگ رخ من بین که بیانی است موجه
هوش مصنوعی: حال من آشفته و پریشان است و نیاز به توصیف ندارد. کافی است رنگ چهرهام را ببینی که خود، گویای احساسات من است.
از خاک رهم خوارتر افتاده به کویتسلمان نه فتاده است که بر خیزد ازین ره
هوش مصنوعی: من از خاک نیز پستتر به کوی تو آمدهام، اما سلمان (پیامبر) تازه برنخاسته که از این راه بازگردد و بایستد.