غزل شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: این شعر بر اهمیت رهایی از خودپرستی و فراموشی ذات انسانی تأکید دارد. شاعر به ما می‌آموزد که برای رسیدن به حقیقت و خداپرستی، باید از خودخواهی و قید و بندهای دنیوی آزاد شویم. همچنین، او بر لزوم هوشیاری در این مسیر تأکید کرده و هشدار می‌دهد که نباید مانند باد و برق بی‌تاب و بی‌محابا پیش برویم. در نهایت، شاعر به ما یادآوری می‌کند که وجود ما فراتر از آب و گل است و باید به سوی حقیقتی بالاتر از این خود مادی حرکت کنیم.
ای پسر نیستی ز هستی بهبت پرستی ز خودپرستی به
هوش مصنوعی: ای پسر، تو از وجود و هستی دور هستی، چون به پرستش بتها و خودپرستی مشغولی.
چون ز خود می‌رهاندت مستیهوشیارا ز هوش مستی به
هوش مصنوعی: زمانی که مستی تو را از خودت رها می‌کند، هوشیاری به مانند مستی تو را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
اجلم کند پای را دو سه گامپیش دارد که پیش دستی به
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شخصی که از سرعت عمل کمتری برخوردار است، ممکن است در برخی موارد پیشدستی کند و چند قدم جلوتر برود، اما در نهایت این رفتار او به نفعش نخواهد بود و شاید با مشکلاتی مواجه شود.
از بلندی چو باز خواهی گشتسوی پستی، مقام پستی به
هوش مصنوعی: اگر از جایی بلند و رفیع پایین بیایی و به جایی پست بروی، در واقع جایگاه پست را انتخاب کردهای.
با خود آ تا خداپرست شویور خود از دست خود برستی به
هوش مصنوعی: با خود بیا و به این نتیجه برس که خدایی را بپرستی و از دست خودت رهایی یابی.
در همه حالتی خوش است آریذوق مستی، وی الستی به
هوش مصنوعی: در هر شرایطی احساس خوشی و شادابی خوب است، بخصوص وقتی که انسان در حال سرخوشی و شادی باشد.
در هوا تیز رو مشو، چون برقکه درین ره چو باد سستی به
هوش مصنوعی: در هوای تند و پرسرعت حرکت نکن، مانند برق که در این مسیر به سرعت باد نیست و ضعیف است.
ای سرشته ز آب و گل آگهنیستی کز فرشته هستی به
هوش مصنوعی: تو که از آب و گل ساخته شدهای و نمیدانی که از فرشتهها نیز هستی، در حقیقت به صفاتی فراتر از این وجود خود آگاه نیستی.