غزل شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به زیبایی او نمی‌رسد. او توصیف می‌کند که چگونه چشمان سیاه محبوبش در میکده‌ها نظرها را جلب می‌کند و دل او را تسخیر کرده است. زلف محبوب، مانند قابی برای قامت اوست و کلامش در دل شاعر اثر گذاشته است. شاعر بیان می‌کند که داستان عشق او در چشمانش نوشته شده و دلش از شوق او خونین شده است. در نهایت، شاعر به ناصح اشاره می‌کند که سخنانش را از کسی نشنیده است و این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات عشقی اوست.
ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیدهگردیده بسی دیده و مثل تو ندیده
هوش مصنوعی: ای کسی که چهره و موهایت زیبایی بسیار به چشمها بخشیده و هیچ‌کس مانند تو را ندیده است.
از گوشه بسی گوشه نشین را که ببینیدر میکده‌ها چشم سیاه تو کشیده
هوش مصنوعی: اگر در گوشهای از میکده‌ها به کسی که نشسته نگاه کنی، متوجه میشوی که چشمان سیاه تو او را بسیار جذاب کرده است.
چشمت به اشارت دل من برد و فدایتچیزی که اشارت کنی ای دوست به دیده
هوش مصنوعی: چشم تو به طرف دل من اشاره کرد و من آمادهام تا فدای تو شوم. هر چیزی که تو اشاره کنی، برای من ارزشمند است و دوست داشتم آن را ببینم!
زلف تو بپوشید سراپای قدت راآن شعر قبایی است به قد تو ببریده
هوش مصنوعی: زلفهای تو تمام قامتت را میپوشاند، مثل شعری که به اندازهی قد تو بافته شده است.
سربسته حدیثی است مرا با تو چو مویتفی الجمله حدیثی است به گوش تو رسیده
هوش مصنوعی: من با تو سخنی دارم که به شکل غیرمستقیم بیان شده، مانند موهای تو که به طور کلی داستانی را روایت می‌کند و این داستان به گوش تو رسیده است.
چشمم به مژه قصه شوق تو نوشتهدل خون شد و آنگه ز سر خامه چکیده
هوش مصنوعی: چشمم به مژههایش داستان آرزوی تو را نوشته است. دل من از عشق به تو زخمی شده و سپس اشکهایم از قلم خودم سرازیر شدهاند.
ناصح سخن بوالعجبم می‌شنواندسلمان همه عمر این سخن از کس نشنیده
هوش مصنوعی: ناصح به سلمان می‌گوید که سخنان حکمتآمیز بوالعجم را از دیگران شنیده، اما سلمان در تمام عمرش چنین سخنی را از هیچ‌کس نشنیده است.