قطعه شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف زیبایی و خوشگلی محبوبش می‌پردازد. او زیبایی چهره را می‌ستاید و می‌گوید وقتی او را دید، متوجه شد که صورتش با دقت و زیبایی آرایش شده است. محبوبش توضیح می‌دهد که آرایشگر برای زیبایی چشم‌ها، از مواد آرایشی استفاده کرده و صورتش را خالی از وسمه (رنگ) نشان می‌دهد. شاعر نیز به نازکی و لطافت چهره‌ی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که این نازکی باعث می‌شود که نتواند به خوبی آرایش را تحمل کند و خون به صورتش می‌زند.
دیدمش دوش رخ تراشیده گفتم ای جان و دل که روی تو خست
هوش مصنوعی: دیشب شخصی را دیدم که صورتش را زیبا و مرتب کرده بود. به او گفتم ای جان و دل، آیا آن چهره‌ی تو خسته است؟
گفت مشاطه بهر چشم بدان خالی از وسمه بر رخم می‌بست
هوش مصنوعی: مشاطه برای چشمان من، که بیمهر و رنگ است، دقت ویژهای به خرج می‌دهد و بر روی صورتم کار می‌کند.
عرضم زانکه سخت نازک بود تاب وسمه نداشت خون برجست
هوش مصنوعی: بخاطر اینکه خیلی شکننده و لطیف بود، قابلیت تحمل فشار و سختی را نداشت و خون به راحتی از آن بیرون زد.