قطعه شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات شدید و آرزوهایش صحبت می‌کند. او ناگهان با انگیزه‌ای قوی و بزرگ از مکان خود برمی‌خیزد و به حضور محبوب می‌آید. وقتی به محبوب نزدیک می‌شود، احساس آرامش کرده و دراز کشیده و ندامت گذشته را فراموش می‌کند. او از محبوب می‌خواهد مانع بازگشتش نشود، زیرا در حال حاضر غمگین و ناراحت است.
قوی و بزرگ و سرافراز و سرخ رو ناگه به آرزوی تو برخاستم ز مسکن خویش
هوش مصنوعی: ناگهان، من با امیدواری و از جای خود برخواستم، قوی و بزرگ و با عزت و صورت سرخ.
چو در جناب تو آمد شدم دراز کشید برفت آب و هوس کم شد و ندامت پیش
هوش مصنوعی: زمانی که در کنار تو قرار گرفتم، کشیده شدم و آرام شدم. مشکلات و خواستههایم کاهش یافت و احساس پشیمانی به سراغم آمد.
روا مدار کنون باز پس روم ز درت به خود فرو شده گریان و سر فکنده به پیش
هوش مصنوعی: اجازه نده در حال حاضر که از در تو بازمیگردم، خودم را در غم و اندوه فرو ببرم و سرم را پایین بیندازم.