قطعه شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و نعمت‌های او پرداخته است. شاعر با اشاره به نور و فیض خداوند، به اهمیت احسان و نیکی در زندگی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که باید احسانی انجام دهد که بعد از خرج، نیازی به بازپرداخت نباشد و از این رو باید کارهایش مختصر و مفید باشد. شعر در کل به اهمیت بخشش و نیکوکاری در زندگی اشاره دارد.
ای جهانبخشی که روز و شب چو نور آفتاب فیض احسان تو فایض بر سماوات است و ارض
هوش مصنوعی: ای حق که روز و شب مانند نور خورشید، بخشش و نعمت‌های تو بر آسمانها و زمین جاری است.
سرمه از خاک رهت کردن فلک را فرض عین می‌کشد در دیده خود می‌کند بر عین فرض
هوش مصنوعی: فلک به خاطر تو به خاک مسیر تو افتاده و سرمه میسازد، به طوری که در چشمانش تصویر تو را مجسم کرده و آن را به عنوان حقیقت میبیند.
عرض حالم راست طولی می‌کنم زان احتراز مختصر کاری است کارم چیست چندین طول و عرض
هوش مصنوعی: من میخواهم حال و احوال خود را بهطور مستقیم بیان کنم، اما از این که میخواهم بهجای توضیح مفصل به صورت مختصر بگویم. در واقع، کار من چیست که اینقدر دراز و طولانی میشود؟
باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض
هوش مصنوعی: برای انجام نیکی باید به گونهای عمل کنیم که پس از صرف هزینه، نیازی به قرض گرفتن نداشته باشیم و در واقع نباید به قرض گرفتن متوسل شویم.