قطعه شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت به خداوند است. شاعر خود را در مقام دعا و درخواست معافیت از کمبودها و مشکلات می‌بیند. او به کرامت و رحمت الهی اشاره می‌کند و از نعمت‌های خداوند سپاسگزاری می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیهات گل و بلبل، زیبایی و لطافت رابطه‌اش با خدا را بیان می‌کند و از اینکه ممکن است به خاطر درد و رنجی ناشی از مشکلات نتواند به درگاه خداوند برود، عذرخواهی می‌کند. در نهایت، او از خدا می‌خواهد که باقی بماند و در زندگی‌اش حضور داشته باشد.
ای کریمی که چون نسیم سحر باغ خلق تو را هوا دارم
هوش مصنوعی: ای بخشنده، من مانند نسیم صبحگاهی، دوستدار و حامی باغ زیبای تو هستم.
چون گل و بلبل از عنایت تو کار با برگ و با نوا دارم
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و لطف تو، مثل گل و بلبل، به کار و فعالیت با طبیعت و لذت بردن از زیباییها مشغول هستم.
گر به درگه نیامدم دو سه روز من درین باب عذرها دارم
هوش مصنوعی: اگر نتوانستم به درگاه تو بیایم و چند روزی غیبت داشتم، برای این موضوع دلیل و عذرهایی دارم.
درد پایی فتاد بر سر من من سر درد پا کجا دارم
هوش مصنوعی: درد پا به سر من افتاده، اما من که سرم درگیر درد پای دیگران است، نمیتوانم به درد خودم توجه کنم.
بود در خاطرم که گر روزی نبود چارپا دو پا دارم
هوش مصنوعی: در ذهنم همیشه این بود که اگر روزی چارپایی نباشد، من هم دوپایی دارم و میتوانم به راه خود ادامه دهم.
پای نیزم ز دست رفت و کنون نه دو پای و نه چارپا دارم
هوش مصنوعی: پایم به خاطر بیموفقیت از دست رفته و اکنون نه دو پا دارم و نه حتی چهار پا.
اگرم پا نمی‌دهد یاری که حق نعمتت ادا دارم
هوش مصنوعی: اگر کسی به من کمک نکند، من نمیتوانم حق نعمت‌های تو را به جا بیاورم.
بر دعا دارم از برای تو دست چه کنم دست بر دعا دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر تو دعای خاصی دارم، اما نمیدانم چه کنم که این دعا را به درجات بالاتری برسانم.
تو بمان از برای من به جهان که من اندر جهان تو را دارم
هوش مصنوعی: تو در این دنیا برای من بمان تا من هم تو را در این عالم داشته باشم.