رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و attachment به معشوق است. شاعر می‌گوید تا وقتی که زندگی دارد، می‌خواهد از عشق معشوقش مراقبت کند و در سختی‌ها و غم‌ها، به عشق او ادامه دهد. او تأکید می‌کند که حتی اگر موهای معشوق دور گردنش باشد، هرگز عشق و شور او را فراموش نخواهد کرد.
تا با شدم این جان گرامی در تن، خواهم به غم عشق تو جان پروردن
هوش مصنوعی: زمانی که به این وجود باارزشم پی ببرم، میخواهم در غم عشق تو زندگیام را بگذرانم.
چون زلف تو تا سرم بود بر گردن شور تو ز سر بدر نخواهم کردن
هوش مصنوعی: زمانی که زلف تو به گردن من آویخته است، هرگز نمیتوانم شور و حال تو را از یاد ببرم.