رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیماری و زوال تدریجی شخصی شبیه به شمع می‌پردازد. او از تب و عرق‌ریزی آن فرد صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که در این شرایط سخت، تنها دشمن او کنار اوست و کسی دیگر در کنار او نیست. این ابیات حس تنهایی و درد را به خوبی منتقل می‌کنند.
بیماری شمع بین و آن مردن او تب دارد و می‌رود عرق از تن او
هوش مصنوعی: شمعی را تصور کن که در حال سوختن است و به خاطر شدت گرما، عرق میریزد. این تصویر نشاندهندهی حالتی است که فردی درگیر بیماری و رنج است و این وضعیت به او تب و عذاب میدهد.
بر شمع دلم سوخت که در بیماری کس بر سر او نیست به جز دشمن او
هوش مصنوعی: دلم برای شمعی سوخت که در زمان بیماریاش، هیچکس به جز دشمنش بالای سرش نیست.