رباعی شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ارزش خاک و نمای سکه‌ای اشاره می‌کند که در آن، زیبایی و نازکی صورت محبوبی در مقایسه با آن نمی‌تواند وجود داشته باشد. همچنین بیان می‌کند که هر چیزی که نسیم سحری به همراه بیاورد، جز خاک محل عشق و معشوق، در دل و چهره موج نمی‌زند. در کل، شاعر به عمیق‌ترین احساسات و ارزش‌های عشق و وابستگی اشاره دارد.
ای سکه‌ای از خاک درت بر هر وجه ار سیم رخ تو نیست نازک‌تر وجه
هوش مصنوعی: ای سکه‌ای که از خاک ساخته شدهای، رویت بر هر طرف از نقره هم زیباتر و لطیفتر است.
از هر چه نسیم سحری می‌آورد جز خاک درت نمی‌نشیند در وجه
هوش مصنوعی: از هر نسیم صبحگاهی که میوزد، غیر از خاک در مقابل تو چیزی نمی‌نشیند.