رباعی شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: شاعر از غم و ناراحتی‌اش می‌گوید که حال دلش را خراب کرده است. او به موی سیاه و آشفته‌ای اشاره می‌کند که انگار دل او را به تب و درد دچار کرده است. در واقع، این احساسات او را به یاد عذاب اهل گناه می‌اندازد که در آتش جهنم به مار و کژدم پناه می‌برند.
چون حال دل من ز غمت گشت تباه آویخت در آن زلف دل آشوب سیاه
هوش مصنوعی: زمانی که غم تو به دل من آسیب رساند، در آن موی سیاه و پریشان تو آویختم.
ز آنسان که در آتش سقر اهل گناه آرند به مار و کژدم از عجز پناه
هوش مصنوعی: از آن کسان که در آتش دوزخ، اهل گناه را با مار و کژدم عذاب میدهند، به خاطر ناتوانی به آنجا پناه می‌برند.