رباعی شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این اشعار به معنای دوری از اشتباه و نافرمانی از کسی اشاره دارد که نعمت‌های زندگی را به انسان بخشیده است. شاعر به این نکته تأکید می‌کند که نافرمانی از کسی که به ما نعمت داده، خطاست و در این راستا، به تشبیه منعم (بخشنده نعمت) به دوات و کلک (قلم) می‌پردازد و می‌گوید که اگر او سخن بگوید، دنیا تیره و تار می‌شود. به طور کلی، پیام این اشعار احترام به نعمت‌ها و نافرمانی نکردن از بخشنده آن‌هاست.
با منعم خود برون منه پای ز راه عصیان ولی نعم گناهست گناه
هوش مصنوعی: با کسی که مؤمن و خوشاخلاق است، از مسیر نافرمانی خارج نشو، زیرا نافرمانی در برابر کسی که بر تو نعمت میگذارد، گناه بزرگی است.
در منعم خود که او دواتست، چو کلک بگشاد زبان او سیه گشت سیاه
هوش مصنوعی: شخصی که منعم و بخشنده است، در واقع خود او به مانند یک دوات برای نوشتن است. وقتی قلم او شروع به نوشتن می‌کند، تمام آنچه که نوشته می‌شود، سیاه و تاریک می‌شود.