رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شدت عشق و درد ناشی از آن می‌گوید. او می‌نویسد که دیگر نتوانست تاب تحمل عشق را داشته باشد و حتی خوابش نیز تحت تأثیر خیال معشوقش قرار گرفته است. او اشاره می‌کند که به جای اشک، از دلش خون می‌ریزد و نشان می‌دهد که این عشق برایش زجرآور و جانکاه است.
با مهر رخ تو بیش از این تابم نیستوز دست خیالت هم شب خوابم نیست
هوش مصنوعی: دیگر طاقت دیدن زیبایی چهرهات را ندارم و حتی از فکر تو هم شبها نمیتوانم بخوابم.
از دیده به جای اشک از آن می‌ریزممن خون جگر که در جگر آبم نیست
هوش مصنوعی: من به جای اشک از چشمانم خون میریزم، زیرا در دلِ من دیگر آبی برای ریختن وجود ندارد.