رباعی شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در دقت و ظرافت کار اشاره دارد. شاعر می‌گوید وقتی که دستت با کارد (ابزاری برای برش) به کار مشغول است، اگر سر انگشتت را بخراشی، باید بدانی که انگشت تو مانند جواهر و گل است که به زیبایی و ظرافت خود می‌بالند. تیغ کارد به توجیهی حاکی از افراط و تحیر، سر انگشت را لمس می‌کند. در واقع، شعر به اهمیت هنر و مهارت در صفر تا صد کار اشاره دارد و از زیبایی‌ها و ظرافت‌های دست بشر سخن می‌گوید.
دستت چو به کارد کلک را بتراشید دانی سر انگشت تو چون بخراشید؟
هوش مصنوعی: وقتی که با دست خودت کار کنی و چیزی را بسازی، آیا میدانی چه تأثیری روی انگشتانت میگذارد؟
چون گوهر مواج کف و گل بودند تیغت ز تحیر سر انگشت گزید
هوش مصنوعی: زمانی که در دل دریا، مرواریدها و گلها در حال نوسان و موج زدن بودند، تیغ تو باعث شد تا او از حیرت و شگفتی، انگشتش را به دندان بگیرد.