رباعی شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به شخصی به نام خواجه فلان الدین اشاره دارد و به او می‌گوید که ریشش به سبب نفسی که از دندانش آزاد نیست، خاصیتی ندارد. شاعر اعلام می‌کند که قصد دارد بر روی ریش او یک گوزگره (پیشانی میخ) بگذارد، زیرا افردی که قادر به دندان کشیدن ریش او نیست، نمی‌تواند به او آسیبی برساند. به طور کلی، شعر به تمسخر قدرت و نفوذ ظاهری آن فرد اشاره دارد.
ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد ریشت نفسی نیست ز دندان آزاد
هوش مصنوعی: ای شخص بزرگوار که اینگونه در موهای خود میبالید، بدانی که آزادیات از دندانهایت نیست، بلکه از روح و نفس تو نشأت میگیرد.
بر ریش تو یک کورگره خواهم زد زآنان که به دندان نتوانیش گشاد
هوش مصنوعی: من بر ریش تو یک لکه میزنم، زیرا از میان آنهایی که نمیتوانند با دندان این لکه را از بین ببرند، تو یکی از آنها هستی.